NBA 90s blog

21/10/2026

Karty

Kenny Gattison

Fun Fact: Okazuje się, że mam całkiem dużo kart głowy Kenny’ego Gattisona.

Mam nawet cytat na temat tej głowy:

„Kenny ma głowę na karku. Rodzina jest dla niego ważniejsza niż koszykówka. Radzi sobie z tą sytuacją lepiej niż się spodziewałem”.

To słowa kolegi z Charlotte Hornets, Della Curry’ego, a sytuacja, do której się odnosi to ryzyko przedwczesnego zakończenia kariery, które pojawiło się na początku sezonu 1994/95.

15 listopada, Gattison – który do tego momentu miał za sobą trzy lata w Phoenix Suns (z których dużą część stracił przez zerwane na treningu więzadła w kolanie) oraz pięć w Szerszeniach – podczas meczu z Cleveland Cavaliers został uderzony łokciem w twarz przez innego podkoszowego twardziela, Michaela Cage’a.

Przypadkowy cios odchylił głowę Kenny’ego gwałtownie do tyłu, wywołując ucisk na rdzeń kręgowy. Skrzydłowy Hornets padł na parkiet i przez moment nie mógł się ruszyć.

Po konsultacjach z kilkoma różnymi fachowcami, ogłoszono, że konieczna będzie operacja usunięcia dysku między czwarty i piątym kręgiem szyjnym (lekarze w tym celu musieli rozciąć gardło koszykarza a powstałą lukę planowali uzupełnić fragmentem kości z jego miednicy).

Choć rokowania na powrót Kenny’ego do pełnej sprawności były dobre, wiele osób spodziewało się, że Gattison już na parkiet nie wróci. Lekarze ostrzegali, że kolejny tego typu uraz może go nawet sparaliżować, a trudno sobie wyobrazić podkoszowego bangera z lat 90. unikającego kontaktu w walce o zbiórki. Ba, sam brak sądowego zakazu zbliżania się dla Dikembe Mutombo i jego łokci oblewałby zimnym potem każdego koszykarza w sytuacji Gattisona. Kenny sam nie był pewny czy podoła psychicznie, choć uważał, że większe szanse na odnowienie kontuzji ma w trakcie trywialnej stłuczki samochodowej, która przecież i tak zawsze może się zdarzyć.

Artykuły na ten temat w prasie lokalnej brzmiały trochę jak nekrologi.

Wszyscy mówili o tym, jak wspaniałym i mądrym jest człowiekiem, że w młodej ekipie z Charlotte był liderem szatni, przypominając sytuację z 1992 roku, gdy Hornets, szukając oszczędności, kontemplowali pozbycie się Gattisona, co spowodowało, że Larry Johnson zażądał transferu do tej samej drużyny, do której pójdzie kolega.

Ostatecznie okazało się, że operacja udała się w 100% i już parę miesięcy później Kenny wrócił do masowania się z LJ’em i Alonzo Mourningiem na treningach, a 23 marca znów wystąpił w meczu NBA.

Wzruszająca historia o heroicznym powrocie uwielbianego przez wszystkich koszykarza (w dodatku miejscowego – Gattison pochodził z Północnej Karoliny i dorastając grywał w kosza na ulicy z Michaelem Jordanem, fundując mu nawet podobno jedną z najboleśniejszych porażek w karierze) skończyła się jednak dość szybko, jeszcze przed wakacjami 1995.

Okazało się, że Hornets jednak nie chcą jakoś szczególnie płacić trzech milionów dolarów przez dwa lata 31-letniemu zawodnikowi z kręgosłupem, którego pozazdrościć mogłaby chyba tylko ofiara Predatora i dlatego nie ochronili go w expansion drafcie.

Z okazji skorzystali Vancouver Grizzlies, przejmując usługi Gattisona.

(Warto wspomnieć, że Larry Johnson nie zażądał jednak transferu do Vancouver.)

W Kanadzie Kenny próbował udowodnić wszystkim, że jest w formie i nie unika walki fizycznej, ale w 25 meczu sezonu 1995/96 znów został przypadkowo uderzony łokciem w twarz, tym razem przez Marty’ego Conlona. Wrócił ucisk na rdzeń, wrócił znajomy ból i drętwienie ramion. Wrócić nie zdołał już Gattison.

Koszykarz dość szybko dał nieoficjalnie wszystkim znać, że nie planuje podejmować drugi raz tego samego ryzyka. Grizzlies w czasie trade deadline wysłali jego kontrakt do Orlando Magic, którzy z kolei w sierpniu dorzucili go do wymiany z Utah Jazz. Umowę rozwiązano oficjalnie 18 września 1996.

Podczas pierwszej kontuzji, dużo się mówiło, że Hornets załatwią Gattisonowi pracę w klubie. Temat powrócił po jej odnowieniu, ale choć początkowo pisało się, że to kwestia czasu, ostatecznie znowu miłość Kenny’ego i Szerszeni nie była ponad podziałami, bo były gracz wybrał jednak możliwość dołączenia do sztabu szkoleniowego John Calipariego w New Jersey Nets.

Tam też potwierdził, że ma głowę na karku, bo pracował jako asystent w NBA przez prawie 20 lat. No i najważniejsze, że na karku, który trzyma się nieźle do dziś.

Otagowane kenny gattison

14/10/2026

Dodaj komentarz

Karty

Brad Lohaus

Fun Fact: Wielu koszykarzy NBA po zakończeniu kariery zalicza jakieś zawirowanie – problemy osobiste lub problemy z prawem. Nie ominęło to też Brada Lohausa, który w 2004 roku wystawił na eBayu swoje wędki, zainkasował za nie 1700 dolarów, po czym sprzętu nie wysłał, za co w styczniu 2006 dostał dwa lata w zawieszeniu. Wędkarskie oszustwo na portalu aukcyjnym? To musi być najbardziej białe przestępstwo byłego zawodnika NBA.

Niestety Lohausa zatargi z prawem na tym się nie skończyły.

Parę miesięcy przed wyrokiem za kradzież wędki, został też uznany winnym przemocy domowej, po napaści na swoją dziewczynę, której rozciął wargę i nabił guza na głowie.

Tu już nie mam żadnego żartu. Ograniczę się do dwóch filmików uwieczniających Brada w starciach z kimś swoich rozmiarów:

W czasie swojej kariery, Lohaus – oprócz bycia bardzo białym człowiekiem – zasłynął wyspecjalizowaniem się w rzutach za trzy, co było dość rzadką umiejętnością wśród graczy podkoszowych tamtych czasów. Tę broń wprowadził do swojego arsenału w trzecim roku gry – sezonie 1989/90. Wcześniej trafił tylko 5 trójek, czyli miał ich na koncie raptem o cztery więcej niż występów w głupich reklamach lokalnych restauracji, o których chciałbym powiedzieć tak dużo, a jednak brakuje mi słów…

Szybkie TOP 5 rzeczy, o których myślę, gdy życie daje mi w kość i szukam w sobie sił do walki:

5. Pieski

4. Predator

3. New York Knicks odrabiający 29 punktów straty w czwartym meczu Finałów 2026

2. Ludzie, których kocham

1. Greg Kite jedzący homara w seledynowym swetrze

A wracając do Brada Lohausa, to gdy w końcu usiadł przy stoliku dla dużych, rzucających za trzy chłopców, to nachapał się całkiem nieźle. Pod koniec kariery rzucał z dystansu już dwa razy częściej niż za dwa punkty.

Jeśli zawęzić statystyki do dziesięciu sezonów od 1989/90 do 1998/99 – czyli, nie bójmy się słów, do lat dziewięćdziesiątych – spośród graczy mierzących 6 stóp i 11 cali wzrostu lub więcej (taki wzrost Lohaus ma w bazie Basketball Reference, choć na starych kartach wpisywali mu siedem stóp), Brad ma zdecydowanie najwyższy odsetek prób rzutów za trzy względem ogólnej liczby oddanych rzutów – 38.3. W tamtej dekadzie nikt inny nie przekroczył 30%.

Oczywiście niektóre współczesne dryblasy potrafią wykręcać nawet ponad 60% (np. Quinten Post czy Jay Huff w ostatnich latach), ale wynik Lohausa wciąż trzyma się mocno, gdy weźmiemy pod uwagę także graczy z równie długimi, co on, karierami. Jeśli dodamy warunek minimum 500 meczów rozegranych w NBA, rzut za trzy lubi bardziej tylko pięciu dryblasów: Kelly Olynyk, Channing Frye, Kristaps Porzingis, Charlie Villanueva oraz Myles Turner. Rekordzista Olynyk oddaje z dystansu 41,5% swoich rzutów.

Choć w sumie wystarczyłoby, żebym w temacie dystansowej potencji Brada powiedział, że gdy przechodził na emeryturę po rozgrywkach 1997/98, był w swojej kategorii wzrostowej liderem wszech czasów w NBA, jeśli chodzi o trójki celne (392) i oddane (1086). Prowadzenie utrzymał do sezonu 2001/02, w trakcie którego oba jego wyniki pobił Dirk Nowitzki. 28 lat po zakończeniu kariery, Brad Lohaus wciąż jest w czołowej dwudziestce piątce siepiących dryblasów. I wciąż jest członkiem najbardziej gównianej drużyny w historii koszykarskich gier komputerowych.

Otagowane bardzo biali ludzie, bardzo biali ludzie z milwaukee, brad lohaus

07/10/2026

2 Komentarze

Karty

Larry Stewart

Fun Fact: Ten skrzydłowy to – jeśli patrzymy na statystyki kolejnych sezonów – klasyczny przykład kogoś, kto w NBA szczytuje jako debiutant, a potem stopniowo znika z ligowych radarów i po kilku latach już go na nich zupełnie nie ma. Tyle, że zawodowa kariera Larry’ego Stewarta, choć nominalnie tylko przez pięć lat wiązała się z grą NBA, jest i tak godna szacunku, przede wszystkim za długość – trwała od 1991 aż do 2008 roku.

Zwłaszcza że, po pierwsze, mogła w ogóle nie zahaczyć o NBA – Larry nie został wybrany w drafcie – i, po drugie, mogła się skończyć już w styczniu 1994 – śmiercią lub kalectwem Stewarta.

Ale po kolei.

Larry praktycznie przez całą karierę uniwersytecką wykręcał statystyki na poziomie 20/10, notując 23.9 PPG oraz 13.4 RPG w ostatnim sezonie. Nikt jednak nie wykorzystał na niego swojego picku w czasie naboru do NBA, zapewne w dużej mierze dlatego, że grał w mało prestiżowej szkole Coppin State – historycznie czarnym uniwersytecie w zachodnim Baltimore, pozbawionym koszykarskich tradycji.

Stewartowi udało się w 1990 roku zapewnić Coppin State pierwszy w historii awans do NCAA Tournament, w którym zostali rozgromieni przez Syracuse z Derrickiem Colemanem i Billym Owensem. Larry był jedynym graczem swojej drużyny, który „dojechał”, z 19 punktami, 12 zbiórkami, 3 asystami, 3 przechwytami i 2 blokami.

To nie wystarczyło większości skautów, ale nie umknęło uwadze Wesa Unselda, który był gwiazdą Bullets, gdy Ci jeszcze grali w Baltimore i był ówczesnym trenerem Waszyngtonu, z którego nadal było dość blisko do Coppin State i innych baltimorskich szkół.

To on postanowił zaoferować Stewartowi jego pierwszy kontrakt i zaufał mu na tyle, że 43 razy wystawił go w pierwszej piątce. Larry zakończył debiutancki sezon ze średnimi 10 punktów i 6 zbiórek przy 51% skuteczności z gry i 80% z rzutów wolnych (na przełomie lat miał serię siedmiu meczów, w których rzucał prawie 20 punktów, zbierał nieco ponad 9 piłek i notował po 2 bloki). W rezultacie trafił do All-Rookie 2nd Team, jako pierwszy w historii gracz nie wybrany w drafcie (wśród koszykarzy, którzy w tamtym sezonie nie załapali się do żadnej z debiutanckich piątek byli m.in. Kenny Anderson, Dale Davis czy Greg Anthony).

W drugim sezonie z podstawowego składu wygryzł go pierwszoroczniak, Tom Gugliotta, ale Stewart niemal utrzymał statystyczną produkcję mimo siedmiu minut mniej na parkiecie w każdym meczu (niecałe 10 punktów i niecałe 5 zbiórek).

I tak dochodzimy do serii zdarzeń, przez którą stracił niemal całe rozgrywki 1993/94 i – prawie – życie.

Najpierw, w sierpniu, złamał kość w stopie i opuścił początek sezonu.

Wrócił w grudniu, zagrał w trzech meczach i doznał ponownego pęknięcia kości podczas treningu.

Dwa tygodnie później, 8 stycznia 1994, o 4:30 rano, do jego domu włamało się czterech mężczyzn. Związali Larry’ego, dźgnęli nożem w udo, zakneblowali, a na koniec przyłożyli pistolet do szyi i strzelili.

Jakimś cudem kula nie uszkodziła niczego, przechodząc 2.5 centymetra obok kręgosłupa.

Mniej szczęśliwy był niestety powrót do składu. Nowy trener, Jim Lynam, nie widział dla niego miejsca w przebudowanym zespole z Chrisem Webberem i Juwanem Howardem. Stewart był niechroniony w expansion drafcie, z czego skorzystali Vancouver Grizzlies, ale dwa dni przed rozegraniem pierwszego meczu w NBA, wysłali go – razem z Kevinem Pritchardem – do Orlando Magic za Anthony’ego Aventa. Cztery dni później Magicy zwolnili Larry’ego, który ostatecznie zakotwiczył w lidze hiszpańskiej. Wrócił na jedną kampanię z Seattle Supersonics, zaraz po ich wicemistrzowskim sezonie i gdy kontuzji doznał Detlef Schrempf, dostał promocję do pierwszej piątki na 21 meczów. Po tym, jak nie udało mu się wywalczyć miejsca w składzie Golden State Warriors na rozgrywki 1997/98, przeniósł się na dziesięć lat za ocean.

W „The Complete Handbook Of Pro Basketball” wydanym przed sezonem 1994/95, autorzy słusznie określili to, co Stewart przeszedł rok wcześniej, jako materiał na film.

Nikt go nie nakręcił, więc na razie jedyny związek Larry’ego z showbiznesem to bycie gdzieś w tle teledysku hiphopowych one hit wonders, Wreckx-n-Effect. Nie wiem dokładnie, w którym, ale Stewart mówił, że znalazł się na planie w Virginia Beach przypadkiem, dzięki znajomości z menadżerem i producentem Teddym Rileyem, więc obstawiam klip do ich największego przeboju „Rump Shaker” (był moment, że jedynym bardziej popularnym utworem w USA było „I Will Always Love You” Whitney Houston).

Zgadza się lokalizacja (choć w teledysku do „My Cutie” też pojawiają się plażowe klimaty, więc kto wie), ale trudno się go szuka w dynamicznych grupowych ujęciach.

Wątpliwości oczywiście nie ma, czy pojawił się w tym promocyjnym klipie Bullets, bo pada tam jego nazwisko.

I w tym też:

Żadne inne teledyski nie mają podjazdu.

Rolę w znacznie lepszych produkcjach dostał za to uniwerek Larry’ego. Sala Coppin State University pojawia się na początku dziewiątego odcinka pierwszego sezonu kultowego serialu „The Wire”.

Odcinka, w którym oglądamy mecz koszykówki między drużynami ze wschodniego i zachodniego Baltimore wystawionymi przez rywalizujące gangi. Odcinka, który doczekał się nie jednego, a dwóch artykułów w formacie „ustna historia” (o których wiem).

Po odejściu Larry’ego Stewarta, Coppin State Eagles awansowali do NCAA Tournament jeszcze dwa razy.

W 1993 ponownie odpadli w pierwszej rundzie, a 20 punktów i 10 zbiórek miał w tym meczu brat Larry’ego, Stephen.

W 1997 sprawili niespodziankę pokonując najpierw South Carolinę, a w kolejnym starciu bardzo niewiele brakowało, żeby stali się pierwszą w historii drużyną rozstawioną z numerem 15, która przeszła drugą rundę. Niestety przegrali jednym punktem z Texasem.

25 lat później o tej historii zrealizowano dokument upamiętniający budowanie od podstaw koszykarskiej reprezentacji Coppin State, którego podjął się trener Fang Mitchell (co ciekawe, narratorką filmu jest Felicia „Snoop” Pearson, także znana z „The Wire” i nazwana niegdyś przez samego Stephena Kinga „najbardziej przerażającą łotrzycą jaka pojawiła się w telewizji”, co jest komplementem tej samej wagi, co Charles Oakley mówiący, że ktoś zajebiście wali z liścia).

Po 1997 roku, Orły już do Turnieju nie wróciły (w 2008 były blisko – przegrały w play-inie). Po paśmie dość chudych lat, w 2014 roku, władze uczelni nie zaoferowały przedłużenia kontraktu Mitchellowi, który był głównym trenerem przez 28 sezonów.

Coppin State niestety nadal cienko przędzie, ale od 2023 roku ich los próbuje odmienić nowy trener – Larry Stewart.

Tak, ten sam Larry Stewart, który pozostaje ostatnim (i jednym z dwóch ever) absolwentem tej szkoły, który zagrał w NBA.

Może tu uda mu się napisać kolejny filmowy scenariusz?

Otagowane larry stewart

30/09/2026

Dodaj komentarz

Karty

Michael Jordan

Fun Fact: Czy zostały jeszcze jakieś fun facty o Michaelu Jordanie, które mógłbym przytaczać z nadzieją, że choć kilka osób sympatyzujących z NBA lat 90. wcześniej o nich nie słyszało?

Wydaje mi się, to mało prawdopodobne, więc dziś odgrzejemy kotleta, tłumacząc się pośrednio kronikarskim obowiązkiem.

Przypomniałem sobie, że ostatnio przeczytałem wydaną w 1997 roku książkę „Money Players” autorstwa Armena Keteyiana, Harveya Aratona i Martina F. Dardisa, którzy z zacięciem dziennikarzy śledczych dokumentowali moment, w którym liga stawała się ofiarą własnego sukcesu. Podążając za pieniędzmi trafialiśmy nie tylko na młodych, niedojrzałych graczy, których egoizm (choć najczęściej nie ich, a ludzi, którymi byli otoczeni) erodował wizerunek NBA, ale też na trop mniejszych lub większych afer.

Ja wiem, że teorie spiskowe o pierwszym odejściu Michaela Jordana z NBA – że jego powodem wcale nie było wypalenie zawodowe, a kara za hazardowe wyskoki wiążące go z półświatkiem – też nie są już żadną zaskakującą ciekawostką. W końcu dostały nawet cały odcinek w „The Last Dance”. Ale „Money Players” poświęca im sporo miejsca, a ja w sumie nigdy tego wątku nie podejmowałem na tych łamach, więc zróbmy sobie szybką przebieżkę po temacie.

A więc. W skrócie. Michael Jordan był uzależniony od hazardu i – jak wyszło na jaw na początku lat 90. – przyjaźnił się z szemranymi typkami, którzy, jak to prawdziwi przyjaciele, systematycznie oskubywali go z kasy podczas gry z golfa. Najpopularniejszy sportowiec świata będący dłużnikiem przestępców rodził obawy o możliwość szantażu i korupcji.

Najbardziej prominentną postacią afery był oskarżany o pranie pieniędzy i handel kokainą Slim Bouler, któremu MJ wystawił kiedyś czek na 57 tysięcy dolarów, a gdy sprawa wyszła na jaw, kłamał, że była to pożyczka a nie spłata hazardowego (zresztą i tak nie całego) długu (Slim mówił po latach, że miał na Jordana wiele haków i jest zawiedziony brakiem wdzięczności gwiazdora za ich niewykorzystanie). Innym gościem, który zgarnął nagłówki był biznesmen Richard Esquinas, twierdzący, że Michael wisiał mu 1,25 miliona dolarów.

Oczywiście nic nam do tego z kim się Jordan kumpluje i jak traci pieniądze w wolnym czasie (choć w ligach amerykańskich były przypadki karania zawodników, którym udowodniono przegrywanie znacznych sum), ale Esquinas zeznał kiedyś, że słyszał fragment rozmowy telefonicznej Jordana sugerujący, że gwiazdor Bulls mógł rozmawiać o obstawianiu wyników meczów.

To był potencjalnie poważny zarzut, którego jednak nikt nie próbował zbadać. Esquinasa przedstawiano wszem i wobec jako niewiarygodnego świadka (nie pomagał sobie bezwstydną promocją swojej książki na temat jego znajomości z MJ’em) i odwrócono wzrok, co w opinii autorów „Money Players” było rażącym zaniechaniem.

To prowadzi do głównego, moim zdaniem, argumentu przeciwko teorii, że to liga zmusiła Jordana do odejścia.

Nie wierzę bowiem, że NBA chciała zawiesić człowieka, który w pojedynkę napędzał cały marketing ligi. Paradoksalnie, dowodem było jej kilkumiesięczne śledztwo, tak powierzchowne, że w jego trakcie nie przesłuchano ani przedstawicieli organów ścigania rozpracowujących przez lata przestępcze powiązania kolegów MJ’a, ani samego Jordana.

Jak można prowadzić śledztwo przeciw komuś i nie zadać mu oficjalnie ani jednego pytania?

W czasie playoffów 1993, Jordan tak się obraził na media drążące temat jego uzależnienia od hazardu, że przez dwa tygodnie z nimi nie rozmawiał (śluby milczenia zawarł zaraz po tym, jak się wydało, że noc przed drugim meczem Bulls-Knicks zarwał w kasynie w Atlantic City). Ciszę przerwał dopiero podczas spotkania z kumplem, Ahmadem Rashadem, wyemitowanego w przerwie pierwszego meczu finałów z Suns, które było jednak bardziej oświadczeniem niż wywiadem.

Nic tak nie mówi „NIE MAM NIC DO UKRYCIA”, jak noszenie ciemnych okularów w ciemnym pomieszczeniu. Aż dziwne, że nie siedział za kotarą i nie miał zmienionego głosu. I że nie odpowiadał na każde pytanie: „w sposób wzorcowy unikam problemów z hazardem, jestem w czołówce krajowej a nawet światowej, z roku na rok liczba moich problemów z hazardem maleje”.

Niezwykle ciekawy jest wątek, że MJ zapytany o szansę zakończenia kariery tego lata, mówi „możliwe”. To sugerowałoby istnienie zamiaru znacznie wyprzedzającego faktyczną decyzję oraz śmierć jego ojca.

Tyle że zgadzam się z myślą rzuconą w „Money Players”, że timing jej ogłoszenia dolewa oliwy do spiskowego ognia.

Michael zwołał pamiętną konferencję raptem kilka dni przed startem obozu treningowego, co wygląda na dość impulsywną decyzję, i dwa dni przed zapowiedzianym przez Sterna zakończeniem śledztwa w jego sprawie.

Podobno Jordan tydzień wcześniej dostał też informację, że NBA planuje podjąć działania przeciwko niemu – tak przynajmniej twierdził prawnik Esquinasa.

Czy półtoraroczna przerwa była sposobem Jego Powietrzności na przejęcie inicjatywy? Wspólnym planem jego i Davida Sterna na nie psucie wizerunku i ligi, i samego zawodnika zarabiającego krocie dzięki kontraktom reklamowym? A może cała ta hazardowa afera, nagłaśniana przez prasę, była po prostu głównym powodem zmęczenia Jordana ciągłym byciem na świeczniku (choć i w ciemnych okularach u Rashada, i podczas konferencji, podkreślał, że nagonka dziennikarzy nie miała żadnego wpływu na jego decyzję)?

W każdym razie wszystko ucichło zaraz po zakończeniu kariery. Śledztwo faktycznie zamknięto dwa dni później, ale jego wyników nigdy nie ogłoszono. „Dlaczego?” – zapytano rzecznika ligi. „To zasadne pytanie, na które odpowiedzi nie jestem pewien” – brzmiała wypowiedź przytoczona w „Money Players”.

Do tematu w zasadzie już więcej nie wracano.

Jordan, który podczas konferencji prasowej podkreślał, że chce spędzać więcej czasu z rodziną, niemal natychmiast zaczął kolejną sportową karierę odciągającą go od bliskich, trenując i grając w baseball.

Właściciel Bulls, słynny dusigrosz Jerry Reinsdorf, nie przestał wypłacać mu pensji należnej na mocy jego kontraktu, jakby wiedział, że MJ wróci jeszcze w trakcie jego trwania.

Autorzy książki zwrócili uwagę na jeden z najsłynniejszych fragmentów przemówienia Mike’a, w którym daje wszystkim nadzieję, że – kto wie – „może za pięć lat, jeśli chęć gry powróci”, zobaczymy go jeszcze na parkiecie „jeśli Bulls będą chcieli, a David Stern pozwoli”. Keteyian, Araton i Dardis uważają, że ta ostatnia część brzmi trochę dziwnie, jakby Jordanowi wymknęło się, że potrzebuje zgody komisarza na comeback (tak, wiem, naciągane).

Ten fun fact nie wnosi nic nowego do wątku teorii spiskowej otaczającej pierwszą emeryturę Air Jordana, bo i „Money Players” w zasadzie nie ujawnia niczego nowego, ale jest chyba najbardziej solidnym opracowaniem próbującym łączyć różne wątki i – w odróżnieniu od śledztwa prowadzonego przez NBA – docierać do ludzi mających wiedzę na temat „sekretnego życia” Michaela.

No dobra, no to jak to, tak naprawdę było? Decydujcie:

Otagowane michael jordan

19/09/2026

1 komentarz

Karty

Nick Anderson

Fun Fact: 13 lutego 1992 roku był czwartkiem, ale dla Nelisona Andersona był małym piątkiem. Tego dnia pechowo zakończyła się jego wizyta na koncercie Ice Cube’a. Nick, kolega z drużyny Stanley Roberts oraz siostra Andersona, wraz grupką innych znajomych, rozsiedli się na trybunach Orlando Areny, gdy podeszła do nich para twierdząca, że zajęli ich miejsca i powinni się przesiąść. Oczywiście zakładam, że dobór słów mógł być nieco inny, bo zajście skończyło się przepychanką, w trakcie której Nick przywalił głową w krzesełko łamiąc kość prawego oczodołu.

Nie wnikam kto miał w sporze rację, ani kto zaczął, ale jak myślę o tej parze, to muszę powiedzieć, że rozkręcanie rozróby, gdy twój przeciwnik ma gabaryty Stanleya Robertsa (z ich powodu pewnie po prostu zajmował dwa krzesełka i stąd nieporozumienie) to coś, o czym powinno się pisać pieśni – takie pieśni.

No, chyba, że jesteś Larrym Nance’em.

Ówczesny lider Magic pauzował potem przez półtora miesiąca, przerywając sezon akurat w momencie, w którym rozgrywał najlepszą serię dziesięciu meczów w karierze (sprawdziłem, że pod względem liczby zdobytych punktów nigdy potem jej nie przebił). Notował w jej trakcie średnie 26.8 punktów, 8.2 zbiórek oraz 4.4 asysty. W meczu z Dallas Mavericks, niczym Ice Cube w dobry dzień, obijając się wykręcił nawet triple-double (32/12/10).

Jedynym plusem będącego w życiowym gazie Andersona opuszczającego 22 mecze – oraz faktu, że drugi najlepszy łowca punktów Magic, drugoroczniak Dennis Scott, stracił prawie cały tamten sezon – było przegranie odpowiedniej liczby spotkań, pozwalającej na zwycięstwo w loterii draftu, w którym główną nagrodą był Shaquille O’Neal.

Choć cała reszta kariery Nicka toczyła się już w cieniu Shaqa (na pewno pamiętacie jak O’Neal rozwalił konstrukcję kosza w New Jersey, ale prawdopodobnie nie jesteście już świadomi, że w tym samym meczu Nelison rzucił 50 punktów z ławki), Penny’ego Hardawaya i jeszcze tej czwórki, to Anderson zapracował na miejsce w historii florydzkiej koszykówki.

Pierwszy gracz wybrany przez Orlando w drafcie, jest do dziś rekordzistą klubu jeśli chodzi o liczbę rozegranych meczów, przechwytów (z których najsławniejszy jest, oczywiście, ten) i oddanych rzutów za trzy. Jest drugim strzelcem (za Dwightem Howardem) i snajperem długodystansowym (za Scottem) w historii, a także znajduje się na czwartym miejscu listy zbierających (w latach 90. był drugim najlepszym zbierającym shooting guardem w lidze – przez całą dekadę miał 3667 zbiórek i wyprzedzał go tylko Michael Jordan).

A wracając do otwierającej wpis wizyty gracza NBA na koncercie i powiązanej z nią bójki, to nadal moją ulubioną historią z tego gatunku jest ta z Chrisem Dudleyem.

Otagowane nick anderson

16/09/2026

2 Komentarze

Karty

Reggie Jordan

Fun Fact: Fani Knicks z lat 90. boją się dwóch rzeczy: koszykarzy o imieniu Reggie oraz koszykarzy o nazwisku Jordan. Nasz dzisiejszy koszykarz nazywa się więc jak suma wszystkich ich strachów, choć w rzeczywistości – i tylko przez jeden dzień – był nemesis Utah Jazz.

To właśnie przeciwko ekipie z Salt Lake City rozegrał swój najlepszy mecz w karierze: 28-punktową eksplozję, która wzięła się praktycznie znikąd. To był 6 lutego 1994 roku, Reggie był w trakcie drugiego dziesięciodniowego kontraktu i wcześniej zagrał tylko przez 11 minut w czterech meczach, zdobywając 2 punkty. Tamtego dnia miał ich 6 w samej pierwszej połowie, a w drugiej ustanowił klubowy rekord sezonu rzucając ich 22 i prowadząc Jeziorowców do zwycięstwa 107:90 (tempa dotrzymywał mu tylko James Worthy, zdobywca 26 punktów, a Vlade Divac zaliczył wówczas jedną ze swoich najdziwniejszych linijek statystycznych z 5 punktami, 23 zbiórkami i 9 asystami – sprawdziłem na szybko, że takie 23/9 już się potem nigdy nie przydarzyło żadnemu Jeziorowcowi, a wcześniej tylko Kareemowi, Wiltowi i Elginowi).

Można się domyślać, że żartom nie było końca, ale trzeba pamiętać, że kibice NBA faktycznie nie widzieli takich boiskowych wyczynów w wykonaniu gościa z numerem 23 i nazwiskiem Jordan od czerwca poprzedniego roku.

Reggie Jordan, który do ligi – ale i zorganizowanej koszykówki, w ogóle – dostał się tylnymi drzwiami (nie grał w ogóle w szkole średniej ani przez pierwsze lata studiów, nie został wybrany w drafcie i wybił się dopiero w CBA), załatwił sobie w tamtym meczu z Utah Jazz kontrakt na resztę sezonu, ale nie utrzymał się w składzie Lakers na następne rozgrywki. Po kolejnej udanej wizycie w CBA, a także greckim epizodzie, który YouTube pamięta do dziś…

…Reggie wrócił do NBA w połowie rozgrywek 1995/96 i utrzymywał się na obrzeżu składów (kolejno) Hawks, Blazers, Timberwolves oraz Wizards aż do 2000 roku.

Był klasycznym ninetiesowym rzucającym obrońcą bez rzutu, ale był pożyteczny w obronie i miał dryg do zbiórek mimo tylko 193 centymetrów wzrostu (na ostatnim roku w NCAA zbierał średnio prawie 8 piłek, w CBA zdarzyło się nawet ponad 10, a w NBA – jeśli przeliczymy jego statystyki nie na mecz, a na 36 minut – ponad 9 jako rookie i ponad 7 za całą karierę).

W Oregonie i Minnesocie grał z numerem 31, kompletując odniesienia do najsłynniejszych koszykarskich posiadaczy jego imienia i nazwiska w latach 90.

Znalazłem nawet jeden jego highlight z czasów gry w Leśnych Wilkach, ukryty w baaardzo amatorskiej reklamie jego trenerskich usług:

W Waszyngtonie nie zagrał z tym „drugim” Jordanem, ale MJ był już w klubie, gdy Reggie trafiał do stolicy. Może dlatego przestał się wygłupiać i wybrał numer 10.

Oczywiście nie odmówię sobie zakończenia tego tekstu pierwszymi piątkami nie tych Reggie’ich i nie tych Jordanów (w ich przypadku uwzględniłem też imię Jordan, bo z samych nazwisk nie byłem w stanie zebrać kompetentnego składu):

All-Not-THAT-Reggie Team

PG – Reggie Jackson

SG – Reggie Theus

SF – Reggie Lewis

PF – Reggie Slater

C – Reggie Evans

Na ławce Reggie Williams bo jednak i on, i on Reggie Lewis byli zbyt badylowaci na PF.

All-Not-THAT-Jordan Team

PG – Eddie Jordan

SG – Jordan Poole

SF – Jordan Clarkson

PF – Jordan Hill

C – DeAndre Jordan

Pierwszy z ławki, oczywiście, Jordan Loydowski.

Otagowane reggie jordan

09/09/2026

2 Komentarze

Karty

Mike Brown

Fun Fact: Mike Brown to jeden z najbardziej przezroczystych koszykarzy lat 90. Nie chodzi o graczy, którzy prawie nie wąchali parkietu, ale o zawodników, którzy grali wiele lat, mieli miejsce w rotacjach drużyn, lecz po prostu nie zrobili niczego ciekawego. No, chyba, że 5 punktów i 5 zbiórek to akurat czyjś kink. Na pewno nie pomagało też generyczne imię i nazwisko, choć oczywiście nie każdy może się nazywać Orlando Woolridge.

Oczywiście przezroczysty był w kontekście statystyk i ogólnego miejsca w porządku koszykarskich rzeczy, bo trudno nie zauważyć gościa, który ma 206 centymetrów, 116 kilogramów wagi i ksywy „Niedźwiedź Brunatny” oraz „Nowy pomnik Waszyngtona” (w jednej z edycji „The Complete Handbook Of Pro Basketball” autorzy napisali, że „miałby siedem stóp wzrostu, gdyby miał szyję”). Był tak silny, że mimo brakujących centymetrów, przepracował 11 lat jako center w NBA (choć ostatnie trzy już na ułamek etatu).

Na boisku finezyjny jak gwiazdoblok, Brown zaczynał karierę (po jednym sezonie we Włoszech) w Chicago Bulls, gdzie fruwał już młody Michael Jordan, a za kolegę od podkoszowych masaży robił Charles Oakley. Po dwóch latach, niechroniony przez Byki, stał się czwartym pickiem expansion draftu 1988, ale Charlotte Hornets od razu oddali go do Utah Jazz za, niezadowolonego ze swojej roli, dawnego All-Stara, Kelly’ego Tripuckę. To w Salt Lake City osiadł na dłużej, zanim – w 1993 roku – wysłano go do Minneapolis za młodszego Feltona Spencera, gdzie tak bardzo wszyscy mieli dość drewniactwa Luca Longleya, że Brown aż 40 razy zagrał w pierwszej piątce (spokojnie, nadal grał swoje 5/5).

W czasach gry dla Jazz miał swój radiowy segment poświęcony recenzjom filmów. W artykule z „The Deseret News” wśród ulubionych filmów wymienia „Dziesięć przykazań”, serię „Planeta Małp”, „Psychozę” oraz „Gwiezdne Wojny” co świadczy o tym, że może oryginalny nie był, ale przynajmniej w kinie był bardziej wszechstronny niż na parkiecie (dodatkowo był członkiem zarządu Utah Opera, więc jak się chciało w Salt Lake City zażyć trochę kultury, to była spora szansa, że usiądzie przed Tobą gość o gabarytach niedźwiedzia). Na sportowej emeryturze krytykiem filmowym nie został, ale – jeśli wierzyć jego linkedinowi – dwanaście lat temu wrócił do radia, jako gospodarz programu „The Brown Bear Sports Extravaganza”.

Przez cały ten czas zajmował się też trenerką, zahaczając nawet w pewnym momencie o sztab Chicago Bulls. Przynajmniej w tej branży jego pospolite personalia się wybijają.

Otagowane mike brown

03/09/2026

1 komentarz

Karty

Jalen Rose

Fun Fact: Kto jest najbardziej wpływowym koszykarzem w historii?

Michael Jordan ma mistrzostwa, buty, cały ten lore bycia GOAT-em i niemal w pojedynkę zamienił NBA w globalną ligę.

Bill Russell był pierwszą czarnoskórą gwiazdą w jednym z najbardziej rasistowskich miast Ameryki i pokazał wszystkim, że obrona, rzeczywiście, wygrywa mistrzostwa.

Wilt Chamberlain był żywiołem, kosmitą, pierwszym koszykarzem większym niż sama koszykówka (jego śladami próbował iść później Shaquille O’Neal).

Magic Johnson zmienił oblicze ligi na bardziej uśmiechnięte, przełamywał boiskowe stereotypy a na koniec wyedukował cały świat na temat AIDS.

Allen Iverson na dobre powiązał świat koszykówki i hip hopu.

Kobe Bryant stworzył filozofię życia.

LeBron James stworzył erę podmiotowości zawodników.

Steph Curry stworzył zupełnie nową koszykówkę.

Taka jest moja shortlista, tak na gorąco.

Plus, jeszcze jedno nazwisko: Jalen Rose.

I to wcale nie za rolę jaką odegrał w istotnej kulturowo Fab Five.

Oczywiście większość z Was zapewne wie, do czego zmierzam, ale pomyślałem, że mimo wszystko ten Fun Fact jest wart uwiecznienia na blogasku.

Jalen Rose był pierwszym Jalenem nie tylko w NBA, ale i na świecie. To imię wymyśliła jego mama, Jeane, łącząc imiona ojca – Jamesa – i wujka – Leonarda. „Ja” i „Len” pasowało do siebie tak doskonale, że – napędzane długą karierą Rose’a – podbiło (w wielu różnych wariacjach) Stany Zjednoczone.

W statystykach imion rejestrowanych w USA, „Jalen” zadebiutował w 1992 roku, czyli po pierwszym sezonie Rose’a w Michigan i jego popularność stale rosła. Gdy były gracz m.in. Indiany Pacers kończył karierę w 2007 roku, nadal był jedynym Jalenem w lidze, ale zainspirowane nim pokolenie wciąż jeszcze dorastało debiutując w NBA dziewięć lat później w osobie Jaylena Browna.

Dziś jest to najpopularniejsze imię w tej lidze i każdy jeden Jalen, Jaylen, Jaylin czy Jaylon wywodzi się bezpośrednio lub pośrednio od Jalena Rose’a.

Zmarła pięć lat temu Jeane Rose była dumna ze swojego pomysłu i śledziła poczynania wszystkich znanych Jalenów (i Jalenek, bo wariacja tego imienia – Jaylyn – pojawiła się nawet w WNBA).

I powinna być dumna. To naprawdę dobre imię, co potwierdza zawrotna kariera. Bo nie wystarczy być sławnym i fajnym, żeby ludzie zaczęli masowo nazywać po Tobie dzieci.

W końcu jakoś nie było fali Dikembów Mutombów Mpolondów Mukambów Jean-Jacquesów Wamutombów.

(Choć jesienią 2019 roku, Washington Wizards podpisali kontrakt z niejakim Dikembe Dixsonem, ale – według Basketball Reference – zerwali go jeszcze tego samego dnia.)

Otagowane jalen rose

26/08/2026

2 Komentarze

Karty

Chris Jent

Fun Fact: Trwa Lato Knicksów, więc stwierdziłem, że wcisnę krótki wpis poświęcony jednemu z topowych asystentów w mistrzowskim sztabie trenerskim Mike’a Browna, Chrisa Jenta.

Jent był licealną gwiazdą, która przez cztery lata studiów na Ohio State University zupełnie przygasła, choć kiedyś pokazali w telewizji jak trafia rzut z połowy, jedną ręką, tyłem:

Efektem przeciętnej kariery w NCAA było zupełne pominięcie go w czasie Draftu 1992. Swingman, który sam siebie uważał przede wszystkim za strzelca trzypunktowego z pewnym potencjałem playmakerskim, zawodowe doświadczenie zaczął zbierać najpierw w CBA, a potem w lidze hiszpańskiej.

Przełomem miała być oferta od Houston Rockets w połowie sezonu 1993/94. Jent miał uzupełnić wolne miejsce w składzie po transferze Roberta Horry’ego i Matta Bullarda do Detroit Pistons, za Seana Elliotta. Niestety chwilę później Rakiety wycofały się z wymiany po oblanym teście medycznym Elliota i Chris musiał wrócić do CBA.

Rudy Tomjanovich obiecał mu jednak wtedy, że znajdzie sposób, żeby ściągnąć go choć na 10-dniówkę. Słowa dotrzymał na niecały tydzień przed końcem sezonu zasadniczego. Jent wystąpił w trzech ostatnich meczach Houston, wykręcając życiówkę w finałowym pojedynku: 15 punktów, 6 zbiórek, 4 asysty i 3 trójki w 35 minut (może byłoby nawet lepiej, gdyby nie to, że spadł z parkietu za faule). Tu z kolei bardzo miły gest wykonał Horry, który w przerwie zasymulował kontuzję, żeby kolega mógł dostać więcej minut w drugiej połowie.

Chris Jent załapał się na skład playoffowy i razem z Rockets zdobył mistrzostwo, występując po drodze średnio ponad 5 minut w 11 meczach (w tym łącznie 6 minut w trzech meczach finałowych).

Teksańczycy oczywiście pokonali wtedy New York Knicks, którzy 32 lata później – z Jentem w roli ofensywnego koordynatora – doczekali się upragnionego czempionatu. Dodatkowo, na początku rozgrywek 1996/97, Chris wystąpił w trzech meczach w koszulce Knicks.

Ogólnie Jent jest być może jedynym koszykarzem w historii NBA (nie sprawdzałem, stąd to „być może”), który w swojej karierze rozegrał więcej meczów w fazie playoff (11) niż w sezonie zasadniczym (6).

No i ma też jedną z lepszych ksyw wpisanych w bazę Basketball Reference, słynącą z kronikowania nawet najrzadziej używanych przydomków: Ivan Drago.

Otagowane bardzo biali ludzie, chris jent

20/08/2026

2 Komentarze

Karty

Felipe Lopez

Fun Fact: Powiem Wam, że może się nie znam, bo nie jestem graphic designerem, ale insert World Premiere z serii Fleer Ultra 1998/99, to być może najbrzydszy set, jaki wydrukowano. Pikseloza w tle jest niesamowicie dziwaczną decyzją estetyczną, bo nijak się ma do motywu przewodniego, no chyba, że komuś się ten schematyczny glob w tle skojarzył z World Wide Web, bo właśnie w takiej jakości obrazu oglądało się w tamtym czasie filmiki na NBA.com. Ja wiem, że projekty kart z tamtych lat często opierały się o kiczowate efekty, ale te piksele wyglądają po prostu źle, bardziej jak siatka przezroczystości niż pełnoprawne tło.

Ale to nie koniec.

Grafik w dniu tworzenia projektu zdecydowanie wybrał przemoc i postanowił wygumkować koszulki zawodników, bezpardonowo oraz dość pokracznie, nakładając potem na nie zdeformowane logo drużyny. To, co widać na zeskanowanej przeze mnie przykładzie i tak jest łagodnym wymiarem kary dla naszych oczu – zobaczcie, jak na innych kartach ten zabieg zamienia stroje Raefa LaFrentza i Roberta Traylora w letnie sukienki oraz worki na zboże (zdjęcia z eBaya, na szczęście nie mam tych kart):

Moja karta jest jednak też mocnym kandydatem do najgorszej w tej serii, bo dodatkowo z tropu zbija zdjęcie.

Piłka opuszcza rękę dziwną trajektorią, jakby zawodnik ją zgubił a nie wykonywał rzut – wrażenie, które wzmacnia nieco zamroczony wyraz twarzy z przymkniętymi oczami.

A ponieważ na tym etapie nie było już odwrotu, grafik na zakończenie zmienił na klubowe barwy kolor pasków na Kamikaze Kempach.

Pewnie planował jeszcze nasrać na środku, ale najwyraźniej terminy goniły.

Ale, ale, ja tu wcale nie o designie kart chciałem, w końcu, że jestem ostatnią osobą, która może go krytykować wie każdy, kto widział moje własne karty.

Ja o Felipe Lopezie.

Nastoletnim królu Nowego Jorku.

Dominikańskim Michaelu Jordanie.

Licealiście otaczanym hype’em rozmiarów lebronowych.

Graczu NBA, który po czterech sezonach był już poza ligą.

Dla mnie było to jeden z tych koszykarzy akademickich, których uważałem za przyszłą gwiazdę tylko dlatego, że widziałem gdzieś-kiedyś jego efektowne zdjęcie i podobało mi się jego imię i nazwisko. Wtedy jednak nie wiedziałem, że tak, jak ja, myślało o nim kiedyś wiele osób.

Felipe jako dziecko wyemigrował z Dominikany do Nowego Jorku, został koszykarskim fenomenem w koszulce szkoły średniej Rice i stał się bohaterem społeczności latynoskiej, powodem do dumy oraz inspiracją dla imigrantów, których życie w Wielkim Jabłku nie należało do najłatwiejszych.

Można wiele powiedzieć o LeBronie Jamesie, jego miejscu w historii NBA, charakterze lub sposobie w jakim kreuje swój wizerunek, ale ja zawsze chylę czoła przed tym jak potrafił udźwignąć niedorzecznie wielki ciężar oczekiwań towarzyszących jego przyjściu do ligi.

Bo wielu innych nie udźwignęło. W tym Felipe.

Po latach przyznał, że już w czasie gry na uniwersytecie St. John’s, presja po prostu go przytłoczyła. Może gdyby wybrał szkołę z dala od domu, byłoby mu łatwiej od niej uciec, ale wybranie uniwersytetu z siedzibą w Queens tylko zwiększyło oczekiwania – teraz musiał jeszcze przywrócić świetność przeżywającemu chude lata programowi koszykarskiemu.

Jego czteroletnia kariera była solidna, ale daleka od fanfików, które pisały się w głowach nowojorskich kibiców. Wymowne było jej zakończenie – gdy St. John’s w końcu udało się awansować do NCAA Tournament, w ostatnim sezonie Lopeza, odpadli z niego już w pierwszej rundzie, a Felipe miał szansę wygrać mecz w końcowych sekundach. Jego trójka nie wpadła jednak do kosza.

Ten rzut zapewne mógł odmienić narrację wokół jego kariery na szczeblu uniwersyteckim. Kończyłby ją jako autor jednego z najbardziej pamiętnych zagrań, które mogłoby ożywić zwiędły już hype, a jemu przywrócić pewność siebie.

Choć tak naprawdę jego największym błędem było nie przystąpienie do draftu w 1995 roku, tuż po pierwszym sezonie w NCAA, albo od razu po szkole średniej, gdy był najbardziej znanym nieprofesjonalnym koszykarzem w Nowym Jorku, z okładką Sports Illustrated jako dowodem (choć są tacy, co twierdzą, że to właśnie ta okładka wyrządziła mu największą krzywdę, podkręcając presję… nie mówiąc już o tym, że była przeklęta).

Gdy w końcu nastał dzień draftu, dostaliśmy kolejne „co by było gdyby?”. Z numerem 24 zwerbowali go San Antonio Spurs, ale natychmiast oddali do Vancouver Grizzlies, razem z innym latynoskim pionierem koszykówki, Carlem Herrerą, za czwartego gracza poprzedniego naboru, Antonio Danielsa.

Owszem – w Kanadzie mógł liczyć na większą boiskową rolę, ale to była fatalna drużyna, w której ciężko było uczyć się na własnych błędach, skoro popełniali je wszyscy wokół. Czy mentoring Gregga Popovicha i debiutancki sezon spędzony w drużynie przyszłych mistrzów NBA (którzy w finale mieli się zmierzyć z Knicks – drużyną z rodzinnego miasta Lopeza) mogły coś zmienić?

Felipe nigdy nie przebił wyników z pierwszego sezonu, który był skrócony przez niesławny lokaut. Rzucał wtedy 9.3 punktu w każdym spotkaniu, przy skuteczności 44,6% z gry (był fatalny za trzy, pudłując 32 z 44 prób) i występując w większości meczów w pierwszej piątce. Po dwóch latach w Kanadzie został ściągnięty do Waszyngtonu przez tego, do kogo był kiedyś porównywany – Michaela Jordana. Był podstawowym shooting guardem zespołu ze stolicy, ale gdy w czasie trade deadline Czarodzieje wysłali do Dallas Juwana Howarda, dostając pięciu graczy za trzech, musieli zrobić miejsce w składzie i padło właśnie na Lopeza. 20 dni przed zwolnieniem ustanowił swój rekord strzelecki, rzucając 26 punktów Minnesocie Timberwolves, co okazało się rozmową o kolejną pracę: to właśnie Wilczki zwerbowały go na resztę sezonu i zaoferowały przedłużenie kontraktu swingmanowi, który może już nie był Dominikańskim Jordanem, ale był przyzwoitym graczem po obydwu stronach parkietu.

Niestety nawet taka skromna kariera nie była mu pisana.

Jesienią 2002, podczas meczu przedsezonowego, 27-latek zerwał więzadła ACL i MCL w kolanie. Pierwsza próba powrotu zakończyła się odnowieniem urazu na treningu. Ostatecznie nie znalazł drużyny NBA, która chciała umożliwić mu drugą próbę.

Reasumując: Felipe Lopez był w liceum jednym z najbardziej znanych koszykarzy w USA, ale na każdym kolejnym etapie co raz bardziej usuwał się w cień. Jakby jego kariera od czasu okładki w Sports Illustrated toczyła się według, może nie najgorszego, ale najbardziej nudnego możliwego scenariusza.

I w sumie on sam nie zrobił nic złego. Nie podejmował żadnych kontrowersyjnych decyzji. Nie wywołał żadnego skandalu. Nie był bucem czy leniem. Po prostu nigdy nie dorównał zbyt wysokim oczekiwaniom społeczności spragnionej nadziei, miasta, dla którego koszykówka jest świętością oraz pogrążonego w kryzysie kraju rodzinnego.

Ale i tak mógł być dzisiaj ikoną koszykówki, gdyby nie kolejna wielka szansa, która przeszła obok: Felipe był jednym z młodych zawodników, których Spike Lee przymierzał do głównej roli w kultowym „He Got Game”. Filmie, który opowiadał historię takich jak on, nowojorskich mesjaszów koszykówki. Bo, widzicie, jest bardzo duża szansa, że Jesus Shuttlesworth też nie zostałby gwiazdą NBA.

Otagowane felipe lopez