Oto karta debiutancka Scotta Haskina, choć niektórzy mogą tutaj równie dobrze dopatrzeć się platynowej blondynki w białym futrze, na białym koniu, w trakcie zamieci śnieżnej.
Ponieważ ostatnio bardzo zdawkowo potraktowałem byłego gracza Pacers, tym razem spróbuję napisać o nim nieco więcej, choć znów popastwię się trochę nad jego stylówką.
Bo, wyglądających jak on, było w tamtych czasach wielu – choćby na wiejskich dyskotekach w Polsce.
Grających jak on – przynajmniej w teorii – była naprawdę garstka, bo uczelniana próbka kazała spodziewać się finezyjnego podkoszowca pokroju Rika Smitsa, ale potrafiącego blokować rzuty.
Ostatecznie rozegrał w NBA raptem 27 meczów więcej, niż ci rachityczni wąsacze z dyskoteki w Starej Wsi.
W najlepszym występie miał 8 punktów, 5 zbiórek i 4 bloki uzbierane przez 20 minut, ale jego średnie zbiory to nikłe 2 punkty oraz 2 zbiórki.
Jeśli jednak zostajesz wybrany z czternastym numerem draftu i Twoja kariera tak szybko się kończy, to zazwyczaj stoi za tym coś więcej niż tylko bycie słabym w kosza.
W przypadku Haskina były to kontuzje.
Gdy podczas meczu z Orlando Magic, 23 lutego 1994 roku, Scott schodził z boiska z urazem kolana, nikt nie podejrzewał, że to ostatni raz, gdy grał zawodowo w koszykówkę.
Siedem miesięcy później, Haskin leżał już na stole chirurgicznym. W trakcie rehabilitacji kolana nabawił się bowiem kontuzji pleców. Ta operacja usunięcia wypukliny dysku miała go wyłączyć – według wstępnych doniesień – na minimum sześć tygodni. Ostatecznie jednak, Scott miał stracić cały swój drugi sezon.
To był już kolejny jego zmarnowany rok gry po operacji pleców. Wcześniej, dochodząc od siebie po – tym razem – przepuklinie dysku, opuścił rozgrywki akademickie 1990/91. Wtedy wrócił w życiowej formie – rzucał po 18 punktów w meczu dla Oregon State (o 10 więcej niż przed kontuzją). Tym razem mijały kolejne miesiące, a Scott wciąż nie był gotowy do gry. Nie znalazłem informacji co konkretnie działo się z jego zdrowiem, ale pod koniec września 1996, niemal równo dwa lata po zabiegu usunięcia wypukliny, Pacers ogłosili zamiar rozwiązania kontraktu z Haskinem, który obowiązywać miał jeszcze trzy lata.
To było jednak też przyznanie się Indiany do popełnionego błędu.
(Powolny aplauz za kończący segment diss na Geerta Hamminka)
Scott na pierwszej konferencji prasowej próbował ocieplać swój wizerunek, obiecując kibicom, że jeśli dostanie szansę, to postara się być drugim Kevinem McHale’em.
Niestety miało się okazać, że jedyne co ma wspólnego z bostońskimi legendami, to plecy starego Larry’ego Birda.
Oglądałem sobie niedawno mecz New York Knicks z Washington Bullets z 31 stycznia 1991 roku, gdy, nagle, kamery zrobiły zbliżenie na odwróconego plecami mistrza wsadów z 1989 roku i moim oczom ukazał się widok, który natychmiast musiałem uwiecznić robiąc zdjęcie telewizorowi:
Toż to szyjkowąsik!
Myślałem, że ten osobliwy element fryzury wprowadził do ligi dopiero Drew Gooden, jakoś w połowie lat zerowych…
…ale zupełnie mnie nie dziwi, że to akurat Walker go wyprzedził. Spójrzcie tylko na niego: szyjkowąsik, flat top, wygolone pasemko a do tego jeszcze wąsy harleyowca z przodu…
Tu się dzieje więcej, niż podczas finałowej bitwy w „Avengers: Endgame”.
Trzeba jednak też przyznać, że Kenny to jedyny gość, który potrafi być super cool jednocześnie wyglądając, jakby ktoś bardzo znudzony dorwał się do Wooly Willy’ego.
Fun Fact: Mimo że jestem fanem New York Knicks, postanowiłem napisać coś pozytywnego o Charlesie „Autora Tego Tekstu Nigdy Nie Przestanie Śmieszyć Wymawianie ‚Smith’ jako ‚SMIS'” Smith’cie.
Wiadomo dlaczego to trudne.
Dość powiedzieć, że jedna z moich drużyn fantasy basketball nazywa się „Charles Smith layup package” (w tym roku wygrała swoją ligę!).
Nie pokażę więc Wam, obowiązkowego w każdym innym wpisie o nim, wideo z końcówki piątego meczu serii Knicks-Bulls z 1993 roku, zwłaszcza, że po jego obejrzeniu zadzwoniłby telefon i umarlibyście tydzień później.
Pokażę za to wideo z innym popisem Smitha – pięćdziesięcioma dwoma punktami rzuconymi Nuggets w 1990 roku, które wyrównywały rekord klubu Boba McAdoo:
W sumie, to mam jeszcze jedno wideo – ze Smithem sprzedającym ubezpieczenia:
Ale wracając do jego 52 punktów.
Jasne, że to było przeciwko Denver, drużynie, która w tamtym sezonie radziła sobie w defensywie mniej więcej tak dobrze, jak dobrze radziły sobie z pozostawaniem przy życiu aktywne seksualnie nastolatki w slasherach. Ale jednak, przez prawie 35 lat, nikomu w koszulce Clippers nie udało się poprawić wyniku Smitha (McAdoo dokonał tego w koszulce Buffalo Braves) – dopiero niedawno, na początku rozgrywek 2025/26, zrobił to najpierw James Harden, a potem Kawhi Leonard (i jeden, i drugi, rzucił 55 punktów).
Co prawda pięćdziesiątkę Smitha często wrzuca się do wora tych najdziwniejszych, najbardziej przypadkowych, ale trzeba jasno powiedzieć, że przez pierwsze trzy sezony – zanim spowolniła go kontuzja kolana a prominentnej boiskowej roli pozbawił transfer do Knicks – Charles zdecydowanie spełniał oczekiwania pokładane w numerze trzecim draftu 1988. A Clippers z nim – i z wybranym z jedynką w tym samym naborze, Dannym Manningiem – wreszcie dokądś zmierzali, nawet jeśli miało się okazać że była to tylko pierwsza runda draftu i implozja (Smith był pierwszym graczem tamtego trzonu, który opuścił Los Angeles – po nieudanych negocjacjach nowego kontraktu przedłużył umowę o rok oraz wystosował oficjalny list do klubu, w którym oznajmił, że zamierza zostać wolnym agentem i odejść, nie pozostawiając klubowi innego wyboru niż transfer).
Liczby potwierdzają, że młody Smith miał wyjątkowy start swojej zawodowej kariery.
W 1992 roku nie wiedziałem tego wszystkiego, ale i tak uważałem Charlesa Smitha za jednego z moich ulubionych zawodników.
Wtedy w moje ręce trafiła karta ilustrująca ten wpis (to była jedna z tych, które kupiłem od kolegi z ciocią z Ameryki, dealującego upperdecki i skyboxy z kartonu po Marlboro). Swoją sympatię oparłem na tym, że miał fajne zdjęcie, a na odwrocie pisano, że jest liderem swojej drużyny w punktach, zbiórkach, blokach i skuteczności z wolnych.
Miałem wtedy jeszcze kartę Bo Kimble’a, którego też obdarzyłem irracjonalnym uczuciem na podstawie statystyk z odwrotu karty (w jego przypadku – statystyk uniwersyteckich).
Z kolei, gdy przeglądałem „Skarb Kibica” w „Przeglądzie Sportowym”, to uznałem, że ówczesny rozgrywający Clippers, Doc Rivers, ma tak cool imię i nazwisko, że pożyczyłem je sobie i nadałem najlepszemu graczowi zmyślonej przeze mnie ligi koszykówki (nazywała się NBL i jej rozgrywki toczyły się przez kilka sezonów w moim zeszycie).
Inne nazwisko, o którego właścicielu nie wiedziałem nic, ale przyspieszało bicie mojego serca podczas lektury składów? Rolando Blackman.
Inny zawodnik, którego kartę wtedy miałem i jarałem się, że ma na koncie dwa sezony ze średnią powyżej 20 punktów, a więc musi być gwiazdą? Tony Campbell.
Ta czwórka razem ze Smithem spokojnie mogła uchodzić w 1992 za moją pierwszą piątkę ulubionych graczy, których nigdy nie widziałem w akcji.
Zgadnijcie kogo moi New York Knicks ściągnęli w 1992.
Charlesa Smitha.
Bo Kimble’a.
Doca Riversa.
Rolando Blackmana.
Tony’ego Campbella.
Jeszcze wtedy nie wiedziałem, że czułem się, jak w koszykarskiej grze komputerowej, gdzie zaczynasz sezon od ściągnięcia do ulubionej drużyny ulubionych zawodników.
Nie ma dyskusji, że te ruchy przełożyły się na wyniki. Głęboki skład wygrał 60 meczów – więcej niż Chicago Bulls (w jednym z meczów zafundowali Michaelowi Jordanowinajwiększą wówczas porażkę w jego karierze) i mniej tylko od napędzanych najbardziej wartościowym Charlesem Barkleyem Phoenix Suns. To był ich najlepszy bilans od 1970 roku i do tej pory niepobity.
ALE.
Smith nie został drugim All-Starem obok Ewinga.
Kimble nie został zawodnikiem NBA.
Rivers stracił prawie cały następny sezon przez kontuzję i miejsce w składzie, na rzecz Dereka Harpera.
Blackman był u schyłku kariery oraz zmagał się z kontuzją pleców (choć i tak trafiłby więcej rzutów w siódmym meczu finału NBA niż John Starks, gdyby tylko Pat Riley mu pozwolił).
Campbell co prawda zaczął sezon 1992/93 w pierwszej piątce, no ale chyba nawet 10-letni ja nie był zdziwiony, że nie miał w ataku takiej roli, jak w Minnesocie Timberwolves.
Poza Charlesem i – na trzy mecze – Dokiem, dwa sezony później żadnego z nich nie było już w Nowym Jorku, ale latem 1992 roku myślałem, że Knicks rozbili bank.
I cóż, prawie rozbili.
I Charles Smith miał też w tym swój udział.
Nie tylko w „prawie”.
Niestety mojemu dziesięcioletniemu mnie nie dane było śledzić tamtego sezonu, w którym mój ulubiony zespół postanowił zbudować skład na podstawie mojej skromnej kolekcji kart, ale dziś może sobie tę kampanię nadrobić każdy, kto ma 9 godzin wolnego czasu:
Gdyby ktoś się zastanawiał, jak w równoległej rzeczywistości mogła skończyć się niesławna playoffowa akcja Smitha, to może włączyć powyższe wideo w jego pierwszej godzinie, szóstej minucie i piątej sekundzie.
Eurodance Fun Fact: ten powyższy montaż skrótów meczów i highlightów zawiera, około 29 minuty i 30 sekundy, teledysk zastępujący relację ze wspomnianego wcześniej pogromu Bulls, mający w tle zapomniany eurodance’owy „bengier” duetu AB Logic, których kaseta prawie na pewno, chociaż przez moment, leżała w moim pokoju obok karty Charlesa Smitha ilustrującej ten wpis.
Topps do serii Stadium Club zawierającej tę kartę Kesslera w bardzo białym podkoszulku powinien dorzucać takie:
„Pewnie już więcej nie będzie tu postów o Alecu Kesslerze, więc wystrzelajmy się z ciekawostek” Fact: Alec Kessler przez cztery sezony nie zrobił na parkietach NBA niczego interesującego, dlatego pamiętany jest głównie z trzech pozaboiskowych powodów:
przez dwa dni, pod koniec kwietnia 1991, wszyscy myśleli, że nie żyje, bo popłynął z kumplami motorówką na Bahamy i zapomniał zameldować narzeczonej, że wszystko z nim ok (Straż Wybrzeża przeczesała 72,5 tysiąca km2 Oceanu Atlantyckiego zanim Kessler sobie przypomniał, żeby zadzwonić do partnerki i dać znać, że chilluje z chłopakami na Wielkim Abaco),
Fun Fact: Dwie najbardziej imponujące rzeczy, jakich dokonał w swojej karierze Quintin Dailey nie dotyczyły gry w koszykówkę, a jedzenia.
Pierwsza wydarzyła się, gdy był koszykarzem Chicago Bulls, w czasie jednego ze spotkań sezonu 1984/85. Najpierw poprosił trenera Kevina Loughery’ego o zdjęcie go z parkietu po 11 minutach gry z powodu bólu pleców. Potem kazał chłopcu od podawania piłek podskoczyć do loży prasowej, pożyczyć „piątaka” a następnie kupić i przynieść mu popcorn, który skonsumował siedząc na ławce, na oczach trenera.
Dailey przekąszający co nieco na ławce w trakcie meczu stał się jedną z ulubionych anegdotek dziennikarzy sportowych w USA, którzy z czasem zaczęli urozmaicać mu menu o pizzę, nachosy i napoje gazowane, choć wierzę najbardziej temu artykułowi, zapewniającemu, że chodziło jednak o prażoną kukurydzę.
Co ciekawe, nie był to największy przypał Quintina na ławce Bulls. W kolejnym sezonie siedział na niej pewnego razy tak naćpany, że myślał, że nowy trener Stan Albeck jest zwolnionym w lecie Lougherym. Po tej akcji sam zapisał się na swój drugi odwyk (pierwszy miał zaraz po sezonie debiutanckim).
Drugi spożywczy wyczyn Quntina to z kolei przytycie 16 kilo w mniej więcej trzy miesiące, mimo regularnego zawodowego grania w koszykówkę.
To był początek rozgrywek 1988/89. Był on wówczas już dwa lata po trzecim odwyku i okupionym dużą pracą powrocie do NBA, po tym jak Bulls wreszcie dali sobie z nim spokój. Ale Dailey narkotyki zastąpił podjadaniem. Było to widoczne od pierwszego założenia koszulki Los Angeles Clippers, dla których grał już wtedy trzeci rok.
Q wcześniej jako tako utrzymywał się w granicach wagowej przyzwoitości, mozolnie próbując odbudować karierę, którą młodemu Daileyowi wróżono swego czasu równie wielką, co młodemu Michaelowi Jordanowi. Paradoksalnie właśnie w tym sezonie, w którego połowie został zawieszony za przytycie z 88 do 104 kilogramów, miał najlepsze statystyki od pierwszych lat w lidze, gdy jako debiutant został powołany do All-Rookie Team, a jako drugoroczniak rzucał ponad 18 punktów w każdym meczu ostatnich rozgrywek ery przedjordanowskiej.
Gdy wchodził na tę bezlitosną wagę, był pierwszym strzelcem w składzie, ze średnią 17 punktów (jeśli nie liczymy kontuzjowanego w tamtym czasie Danny’ego Manninga, zdobywającego 0.1 punktu na mecz więcej). No ale to jednak byli Clippers, więc nic dziwnego, że po dwóch latach tej beznadziei poczuł potrzebę zajedzenia niesmaku w ustach.
Jak się okazało, Quintin nie tylko szybko tył, ale też szybko chudł. Prawie 9 kilogramów zrzucił w ledwie 10 dni (podobno dużo ćwiczył a myśli od jedzenia odganiał oglądając kreskówki z Woodym Woodpeckerem) i wrócił do zespołu zaraz potem.
Oprócz problemów z utrzymaniem wagi, Dailey miał też problemy z utrzymaniem dyscypliny. Nie wiem czy jakikolwiek koszykarz zawalił kiedyś początek sezonu tak bardzo, jak Quintin swoją przygodę z Lakers w sezonie 1989/90.
Wicemistrzowie NBA, niezrażeni dziwnym przypadkiem tycia z poprzednich rozgrywek, zaoferowali mu rolę rezerwowego obrońcy i gwarantowany kontrakt. W tamtym czasie nie było większego awansu w tej lidze niż przejście z Clippers do Lakers.
Nasz bohater wykorzystywanie życiowej szansy i walkę o względy Pata Rileya zaczął od… przegapienia samolotu, którym zespół leciał na obóz przygotowawczy na Hawaje.
Następnie nie przyszedł na klubowe zebranie, a pierwszy trening zakończył wcześniej, bo prawie zemdlał (mówił potem, że nie jadł dwa dni).
Wagę miał w normie, ale podobno był zupełnie bez formy, co dobitnie obnażyły kolejne sesje. Gdy zaspał na jeden z kolejnych treningów, Riley i Jerry West mieli dość. Zerwali jego gwarantowany kontrakt po niecałym tygodniu od rozpoczęcia campu w Honolulu.
Nawet grający wtedy w Jeziorowcach, Orlando Woolridge, który rozumiał go dobrze, bo znał Q i z Bulls, i z odwyku, przyznał, że odstawienie używek to jedno, ale nauczenie się odpowiedzialności to drugie i z tym jego kolega ma kłopoty. Co prawda agent Daileya twierdził potem, że jego klient miał trudną sytuację rodzinną – jego żona miała powikłania w trakcie ciąży – ale nie zmieniło to faktu, że jego pierwsza okazja na grę w klasowej drużynie NBA poszła mniej więcej tak dobrze, jak ostatnie lądowanie Hindenburga.
Trzecią szansę dostał od Seattle i z grubsza przeszedł tam ten sam cykl, co w innych miastach. Przed rozgrywkami 1991/92 zdiagnozowano mu ADHD, które tłumaczyłoby sporą część jego problemów. Dailey spędził miesiąc w szpitalu, przez co stracił początek sezonu, ale dobrano mu odpowiednie leki i wrócił do drużyny w świetnym nastroju. Niestety zepsuł mu go trener K.C. Jones, który zredukował jego rolę. Quentin narzekał na minuty tak bardzo, że zwolniono go już w drugim tygodniu grudnia.
Tak skończyła się kariera, która skręciła w złą stronę jeszcze zanim się zaczęła.
Q był jednym z najbardziej ekscytujących talentów akademickich, gdy na ostatnim roku gry na uczelni, został oskarżony o próbę gwałtu jednej ze studentek w akademiku. Sprawa (w której bardzo dużo mącił sam Uniwersytet San Francisco, próbując chronić wizerunek swojej koszykarskiej gwiazdy) zakończyła się przyznaniem oskarżonego do napaści w zamian za oddalenie zarzutów seksualnych (choć Dailey do końca utrzymywał, że jest niewinny – pomimo bardzo dziwnych, jeśli nie obciążających zeznań złożonych na policji – to chciał zakończenia procesu jeszcze przed draftem, żeby drużyny znały jego status). Quentin dostał trzy lata w zawieszeniu, zapłacił pokrzywdzonej 100 tysięcy dolarów i oficjalnie ją przeprosił, ale też uniknął więzienia, został cztery dni później wybrany z siódmym numerem draftu, podpisał lukratywny kontrakt, a na powitalnej konferencji prasowej zachowywał się, jakby to on był ofiarą. Dlatego nikt mu nie odpuścił.
Prasę miał fatalną, w sezonie debiutanckim przed każdym meczem Bulls odbywały się protesty grup kobiecych, a gdy był przy piłce, kibice buczeli. Nie lepiej było poza halą – ludzie na mieście w najlepszym razie krzywo na niego patrzyli, długo nie mógł znaleźć sobie mieszkania, bo nikt nie chciał mu go wynająć, a gdy już się udało, zaczęły się telefony z pogróżkami. Można się domyślić, jak to wpływało na zdrowie psychiczne Quintina. Pewnego razu po prostu nie pojawił się na meczu nic nikomu nie mówiąc. Znaleziono go chowającego się w szafie w swoim domu.
Jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej o tej skomplikowanej postaci, polecam wideofelieton Jeffa Pearlmana:
Jak wielki talent się tu zmarnował?
Pewne pojęcie o jego skali daje nam fakt, że do 1 listopada 1986 roku, kiedy to Jordan ustrzelił swoją pierwszą 50-tkę w Madison Square Garden, to właśnie Dailey był rekordzistą (razem z Rickiem Barrym) pod względem punktów zdobytych w Mekce Koszykówki przez gracza przyjezdnego – 2 kwietnia 1984 roku rzucił ich 44 (dodając 8 zbiórek i 5 asyst). Quintin Dailey rzucający duże ilości naraz punktów w meczu NBA wygląda mniej więcej tak:
W sumie to MJ sporo mu odebrał – rekord w MSG, miejsce w składzie Bulls (Dailey tak się kiedyś zdenerwował na „faworyzowanie” Jordana, że w ramach protestu nie pojawił się na jednym z meczów) – ale Jego Powietrzność w 1991 roku, po zwolnieniu Q przez Sonics, akurat przed meczem z Bulls, wypowiadał się o nim bardzo pozytywnie.
„Wielu ludzi mówiło, że mnie nie lubił, ale ja uważam, że mieliśmy zdrową rywalizację. Był fajnym gościem, dobrze było mieć go obok. Nauczył mnie wielu rzeczy. Koszykarskich sztuczek. Jak przytrzymać rywala, jak go odepchnąć. Co robić podczas wejścia pod kosz, żeby wymusić faul. Jak wbić się ciałem w obrońcę i utrzymać równowagę.”
Litościwie przemilczę tę część, w której Mike biadoli jak to Quintina skrzywdzili w Chicago wypominając mu napaść na kobietę (do której, jakby nie patrzeć, się przyznał), ale zmierzał wtedy do słusznej konkluzji, że Dailey po tamtym skandalu był skazany na porażkę.
„Myślę, że wszystko, przez co tutaj [w Chicago] przeszedł, zostawiło trwały ślad. Miało to związek z problemami, które miał przez resztę kariery — z narkotykami i innymi rzeczami.”
Kolejne terapie i odwyki nie szły w jego przypadku zupełnie na marne, Quintinowi – który w wieku 13 lat stracił obydwoje rodziców w przeciągu paru miesięcy – udało się w końcu ułożyć sobie życie. Po zakończeniu kariery wydawało się ono zupełnie zwyczajne. W 2010 roku zmarł nagle, we śnie, w wieku 49 lat.
Trudno sympatyzować z gościem oskarżonym o napaść na tle seksualnym, ale jedno Daileyowi trzeba oddać. W końcu zrozumiał – a wiemy to, bo mówił o tym w wywiadach – że za wszystkie rzeczy, które go spotkały odpowiedzialny był tylko i wyłącznie Quintin Dailey.
A walka z samym sobą jest niestety znacznie trudniejsza, niż pojedynki na treningu z Michaelem Jordanem.
Fun Fact: Pół-Japończyk, pół-bardzo-biały-człowiek został wybrany z szesnastym pickiem draftu 1993, ale w miarę szybko się okazało, że jego atuty – rzut, ciąg na kosz, pewien potencjał playmakerski – na poziomie NBA na nikim nie robią wrażenia.
Gdy przedostatniego dnia stycznia 1995 ukazał się numer Sports Illustrated z niesławną okładką przedstawiającą żałośnie rozdziawioną twarz lidera Nets z nagłówkiem „Łaaaaaa! Kapryśne primadonny takie, jak Derrick Coleman z New Jersey, to złe wieści dla NBA”, na początku tekstu Phila Taylora pojawiła się następująca wypowiedź Rexa na temat jego zespołu:
„Cóż, mamy jednego milionera, który nie zawiąże sznurówek, gdy trener mu każe, jeszcze bogatszego milionera, który narzeka, ponieważ nie chce nosić krawata w samolocie, kilku graczy, którzy co drugi dzień mówią, że chcą transferu i jeszcze kilku, trenujących tylko wtedy, jak ich akurat najdzie ochota. Jeśli piszesz o nas, mam nadzieję, że nazywasz się Zygmunt Freud, ponieważ jest to najbardziej szalona grupa facetów, jaką można spotkać.”
Jak można się domyślać, koledzy z drużyny nie byli zadowoleni z tak precyzyjnego opisu sytuacji. Coleman (to on nie chciał nosić krawata) podczas konfrontacji nawrzucał Rexowi, ale ten miał odpowiedzieć, że DC też mówił o nim i o innych różne rzeczy, więc on, zwyczajnie, zrobił to samo. Kenny Anderson z kolei przestał po prostu ukrywać swoją niechęć do Waltersa, co raz bardziej otwarcie wyśmiewając jego pośledni skill. Zapytany przez dziennikarzy o ocenę gry innych zawodników Nets, wszystkim dał szóstki i piątki, a przy Reksie wymownie odmówił komentarza.
Ale Walters nie pozostawał dłużny i chętnie udzielał kolejnych wypowiedzi dla prasy, skupiając się głównie na egoizmie Andersona:
„Kenny mnie krytykuje, a sam rzuca imponujące 40% z pola. Do tego ma monopol na piłkę. Jest najlepszym dryblerem w lidze, ale ten dar to jego największy wróg. Kocha kozłować piłkę tak bardzo, że czasem wszyscy inni nie mają co robić. Nie krytykuję, po prostu jestem szczery.”
Waltersowi i Andersonowi zdarzało się kłócić o to także w czasie meczów.
„Wydaje mi się, że Kenny liczy swoje asysty. A to jest naprawdę proste: ktoś jest niepilnowany, podajesz.”
Gdyby w sezonie 1994/95 wręczano nagrodę dla najgorszego kolegi z drużyny, bardzo możliwe, że zgarnąłby ją właśnie Rex Walters. Możliwe też, że paru innych graczy Nets byłoby w tym konkursie mocną konkurencją.
Fun Fact: Niski skrzydłowy, który grał w NBA od 1989 do 1992 roku, wiele lat później przyznał się do uzależnienia od seksu, twierdząc, że przez wiele lat sypiał z 90 kobietami miesięcznie, a po ślubie – mniej więcej z połową tej liczby.
Seks z trzema partnerkami dziennie to lepsza średnia niż wynik Wilta Chamberlaina, który niegdyś utrzymywał, że od 15-go roku życia, przez jego łóżko przewinęło się 20 tysięcy kobiet, co w momencie wyliczenia dawało 1.4 na dobę.
Tak napięty grafik poza boiskiem tłumaczy trochę brak wartych wspominania wyczynów na nim.
Największym koszykarskim powodem do chwały Winstona było powierzenie mu przez Lenny’ego Wilkensa zadania pilnowania od pierwszej minuty Michaela Jordana w meczu, w którym MJ ustanowił rekord kariery (choć Bennettowi w twarz rzucił tylko 8 z 69 punktów a wśród kilku niecelnych rzutów był też potencjalny game winner w regulaminowym czasie gry)…
…i w którym prawdziwy niedźwiedź w koszulce Larry’ego Nance’a balansował na przednich łapach na głowie jakiegoś kolesia.
Fun Fact: W poprzednim poście o Edzie O’Bannonie, nie przyłożyłem się jakoś specjalnie do researchu i zostawiłem nas z pytaniami dotyczącymi powodów tego, że jego kariera w NBA – po tym jak był na absolutnym topie NCAA i dziewiątym pickiem dratu – trwała ledwie 2 lata:
„Czy nie wystarczająco się starał? Czy za słabo trafiał do kosza? Czy chodziło o problemy z kolanem? Czy stracił pewność siebie po trudnych początkach, zmianie trenera i transferze? Nie doczekaliśmy się żadnej wiodącej narracji w tej sprawie, gwiazda Eda O’Bannona po prostu nagle zgasła.”
Ten brak jednej, jasnej odpowiedzi jest jednak zgodny z obiegową opinią o czasie Eda w NBA.
Z punktu widzenia zwykłego fana, O’Bannon dość dziarsko wbił na ligowe salony a za chwilę już go nie było. Oto highlighty podsumowujące jego karierę:
Tak obiektywnie, za największy jego problem należy uznać kolano – na tę jedną rzecz nikt nie miał wpływu. Zerwane ACL na samym początku uniwersyteckiej przygody mogło zakończyć jego karierę już wtedy. Do tego nie doszło, ale po pięciu latach gry, Ed nie miał wątpliwości, że jego ciało nie wytrzymuje obciążeń sezonu NBA. W efekcie chuderlawy gwiazdor UCLA był za słaby na walkę pod koszem i za wolny na bieganie po obwodzie – i w ataku, i w obronie.
„To nie kontuzja [była problemem], tylko pewność siebie. Pudłowałem rzuty, byłem sadzany na ławce, to wpływało na moją postawę w defensywie i straciłem poczucie własnej wartości.”
Wspominał też, jak bardzo tęsknił za domem i rodziną po przeprowadzce z Los Angeles do New Jersey. Nie pozwoliło mu to skupić się w pełni na grze i przyspieszyło decyzję Nets o pozbyciu się go po półtorej sezonu.
Pisałem poprzednio, że jego karierę jak najbardziej zaliczam do kompletnych, bo zdążył zapakować nad Shawnem Bradleyem, ale chyba lepszą jej ilustracją (może nie tak dobrą, jak angielskie wyjście dziadka Simpsona, ale jednak) jest ta sekwencja z meczu z Celtics:
Najpierw mamy jeden z najładniejszych, najbardziej dynamicznych wsadów, jakie w tamtych latach można było zobaczyć na parkietach, który dał Nets 17-punktowe prowadzenie pod koniec trzeciej kwarty.
Potem: przechwyt i kolejną otwartą drogę do kosza dla debiutanta rozgrywającego swój czternasty mecz w NBA, który najpierw rzuca szelmowski uśmiech w stronę ławki rywala a potem… pudłuje stuprocentówkę. Co gorsza, ożywia publiczność i przeciwników, którzy po tym fiasku rzucają 13 kolejnych punktów, doprowadzając ostatecznie do dogrywki.
„Pudłowałem rzuty”, które padło z usta Eda chwilę wcześniej, z takim obrazkiem, brzmi jak niedomówienie rangi nazywania filmu „Coś” historią o grupie naukowców na Antarktyce przygarniających psa.
A tak a propos śniegu i suspensu, to gdyby zapytać o pierwsze skojarzenie z nimi Eda, który ostatnie trzy lata zawodowej gry w kosza spędził w Anwilu, Polonii i Astorii, to zapewne opowiedziałby ponownie historię o derbach Warszawy z sezonu 2002/03, podczas których na trybunach i parkiecie rozegrała się… bitwa na śnieżki.
Doceniam każde próby odciągnięcia uwagi od reszty głowy Reggie’ego i to naprawdę był dla niego dobry kierunek, ale Millerowi po prostu zabrakło konsekwencji i dlatego tak bardzo mnie zaskoczyła karta, która ilustruje ten wpis. Gdyby został przy tym zaroście na dłużej, może dałby radę ocieplić swój wizerunek w moich oczach, ale niestety wrócił szybko do swojej gładko wygolonej facjaty. O ile mi wiadomo, ta stylówka zadebiutowała jesienią 1996 roku podczas preseason. Odwiedziła wtedy nawet Stary Kontynent, podczas Europe Tour, obejmującego Berlin i Sewillę, w który Indiana Pacers wybrali się razem z Seattle Supersonics. Impreza zasłynęła głównie tym, że w Hiszpanii obie drużyny grały tak kiepsko, że zostały wygwizdane przez europejską widownię. Jedyne inne zdjęcia cool-bródki Millera, jakie znalazłem, pochodzą właśnie z berlińskiego pojedynku (w którym Reggie rzucił 37 punktów, w tym game-winnera z dystansu):
Wiem, że swoją łysą głowę Pip unieśmiertelnił w czasie All-Star Game 1994, ale nie bez powodu już do tego looku nie wracał. Okazało się, że Scottie jest jedną z tych osób, których skóra na czubku głowy wygląda jakby opinała nie gładką czaszkę a bezpośrednio mózg, którego zwoje są przez to doskonale widoczne. Albo, bo z takim określeniem się też spotkałem, jak sterta parówek. Albo, cytując wzmiankę Skipa Baylessa na ten temat, „jak pomarszczona głowa postaci z ‚Dicka Tracy’ego'”. Wzmiankę bardzo w punkt, trzeba dodać:
Holender bardzo niechętnie zgodził się na kolektywne golenie głów, które Pacers zarządzili w czasie playoffs 1998 w imię zespołowego zjednoczenia, nie wyglądał dobrze bez swojej blond czupryny (co mówi wiele o rozmiarach porażki, biorąc pod uwagę jak niemodna była jego wcześniejsza fryzura), a na dodatek – jak twierdzi – jego włosy potem zaczęły rosnąć inaczej niż wcześniej.
Pierwszym zmiennikiem mógłby tu być Charles Oakley, który po transferze do Toronto, zaczął na starość eksperymentować z warkoczykami i loczkami, ale ponieważ trzymał się tej decyzji dość długo, traci sporo minut w tej rotacji.
Fun Fact: Załączony powyżej rewers karty Billy’ego wygląda jak okładka płyty z pościelowym soulem. Wymyśliłem nawet tytuły utworów, jakie mogłyby się na niej znaleźć:
„I Point Forward To Your Love”
„Playin’ Billy Ball With Your Heart”
„Let Me Be Your Rock”
„Left My Heart In Golden State”
„Shooting My Shot With You (But I Have No Range)”
„Rebounding From You”
„I Have Played Every Position But Haven’t Found What I’m Looking For”
„You Keep Trading My Heart”
„Was I Ever Enough?”
Billy był jednym z najbardziej ekscytujących talentów, jakie trafiły do NBA. Jeden z pionierów pozycji point forward i ponadprzeciętny zbierający był jednak co chwilę wymieniany (w tym za Mitcha „The Rock” Richmonda, zanim jeszcze zagrał pierwszy mecz w NBA) i nikt chyba nigdy nie wygrał transferu, w którym go pozyskiwał. Miał być all-starem a skończył jako role player, którego kariera straciła impet już po trzech latach w koszulce Warriors. Ale mimo wszystko wciąż był niezaprzeczalnie zdolny. Był nawet inspiracją dla Kevina Duranta, który studiował jego boiskowy styl. Dziś jego umiejętność gry na wszystkich pięciu pozycjach byłaby ceniona jeszcze wyżej, ale z drugiej strony, większą przeszkodą dla osiągnięcia pełni potencjału byłby jego kiepski rzut z dystansu. Czyli, owszem, mógłby być bieda-Durantem, ale mógłby też być drugim Benem Simmonsem… tylko gorszym w obronie.
W każdym razie taka fikcyjna płyta Billy’ego, z taką okładką i taką listą utworów to, że tak nieskromnie napiszę, idealny soundtrack do jego kariery, która może i powinna być lepsza, ale, do cholery, życie też powinno być lepsze.
NBA 90s blog 