NBA 90s blog

Fun Fuckin’ Fact!: Trochę siara, a trochę się jaram, dlatego z mieszanymi uczuciami obwieszczam Wam istnienie MMJK NBA 90s TRADING CARDS!

Co to? To po prostu zbiór grafik mojego autorstwa, stylizowanych na karty koszykarskie. Skoro żyjemy w czasach „nie znam się, to się wypowiem”, postanowiłem, że „nie jestem grafikiem, to sobie zaprojektuję karty”. To bardzo kluczowa informacja, bo jak zobaczycie przykładowe kartoniki, będziecie musieli pamiętać, że nie tworzył ich ani profesjonalista, ani nawet hobbysta.

Po co to? Nie mam pojęcia. Były jednak trzy konkretne impulsy, które stoją za tym setem. Pierwszym był początek pandemii. To bzdura, że człowiek podczas lockdownu ma nagle na wszystko więcej czasu, ale często potrzebuje wtedy czegoś, co będzie ucieczką od przygnębiającej rzeczywistości. Tą ucieczką było dla mnie właśnie – od maja do lipca – dłubanie w wolnych chwilach przy tych kartach. Z kolei częścią wspomnianej przygnębiającej rzeczywistości – a zarazem drugim impulsem – było uświadomienie sobie, jak bardzo podskoczyły ceny prawdziwych kart. Kupno nowego boxa to teraz zniechęcająco duża inwestycja, więc uznałem, że wolę sobie zrobić swoją serię. Trzecim impulsem była aplikacja Panini Dunk, która uświadomiła mi, że można też zbierać wirtualne karty z koszykarzami.

Ten drugi, wspomniany wyżej impuls, jest też powodem, dla którego na razie nie pokażę Wam wszystkich kart.

Stwierdziłem, że chciałbym dla Was przeprowadzić symulację otwierania paczek z kartami (możecie sobie nawet wyobrazić jak by te paczki wyglądały, dzięki głównej ilustracji tego posta) i dać Wam namiastkę tej frajdy.

Jak to zrobimy?

Dick Motta to jeden z najlepszych szkoleniowców NBA w historii, którego fachowości mogły dorównać tylko jego gwałtowny temperament i złotoustość.

Zajmuje 12 miejsce na liście najbardziej zwycięskich trenerów w historii. Zdobył nagrodę Coach Of The Year w 1971 i mistrzostwo w 1978. Zakończył karierę w 1997 roku, mając wówczas w swoim dorobku pracę z takimi zespołami jak (kolejno) Bulls, Bullets, Mavs (dwukrotnie), Kings i Nuggets.

W międzyczasie był bohaterem wielu różnych anegdot, z których niektóre chciałem teraz przytoczyć…

• Niezadowolony z postawy swoich Mavs w pierwszej połowie spotkania z Warriors, zaczepił poskramiaczkę zwierząt, która miała show między kwartami i zapytał czy może pożyczyć jej tresowanego tygrysa. Z potulnym, ale groźnie wyglądającym kocurem wparował do szatni Dallas i powiedział: „Jeśli nie zaczniecie zbierać, ten tygrys będzie miał dzisiaj wyżerkę”. Nie wiadomo, czy jego podopieczni to usłyszeli, bo większość w panice uciekła pod prysznice i do dziś nie uważa, że to było śmieszne.
• Motta słynął z ciągłych kłótni z sędziami, za które był notorycznie karany przewinieniami technicznymi i licznymi wyrzuceniami z boiska. W jednym meczu odgwizdano mu trzy faule techniczne, mimo że limit to teoretycznie dwa. Motta po wyrzuceniu z boiska zwykł po cichutku wracać na trybuny, ale gdy sędziowie wyłowili go w tłumie dostawał od ligi kary. W jednym z meczów podburzał kibiców, żeby buczeli za każdym razem, gdy sędziowie coś odgwiżdżą, nieważne na korzyść której drużyny i czy będzie to akurat dobra decyzja… Nic dziwnego, że to do niego należy miano pierwszego w historii trenera zawieszonego przez NBA (za przepychankę z arbitrami w 1974 roku).
• W czasie jednego z timeoutów wziętych w spotkaniu Mavs z Jazz rozgrywanym w Las Vegas, swój popisowy numer prezentowała maskotka znana w całych stanach jako San Diego Chicken – kurak wystawiał na środku boiska manekina przebranego za arbitra i niemiłosiernie go okładał w rytm stosownego utworu. Wspomniany czas wziął sam Motta, ale gdy koszykarze zebrali się w kółku czekając na instrukcje, ich trenera nie było w pobliżu. Tak to opisywał rozgrywający Dallas, Brad Davis: „Wszyscy zgłupieli. ‚Gdzie jest Dick? Gdzie jest Dick?’… Nagle oglądamy się za siebie, a on jest na parkiecie, razem z Kurczakiem i kopie wyglądającego jak sędzia manekina”.
• Motta słynął też ze swojej niecierpliwości. Menadżerowie, którzy z nim pracowali byli przyzwyczajeni, że po porażkach Dick potrafił zadzwonić w środku nocy wykrzykując swoje propozycje transferów, zazwyczaj parując je z ultimatum, że jeśli nie będzie szybkich wzmocnień, on rzuci to w cholerę. Jego konikiem było wieczne poszukiwanie lepszego point guarda. Pat Williams – GM Bulls z czasów gdy trenował ich Motta – wspomina jeden z telefonów: „Zadzwonił do mnie ze swojego hotelu i od razu wściekle wycedził – ‚Załatw… mi… Sivulicha’!. Mówię – ‚Dick, kto to jest Sivulich?’, a on – ‚Grał dla mnie, gdy trenowałem Weber State, ma teraz pewnie 33 albo 34 lata, ale przynajmniej potrafi przeprowadzić piłkę za połowę!'”.
• Dick Motta bardzo, bardzo rzadko bywał zadowolony, dlatego gdy Pat Williams następnego dnia po cytowanej przed chwilą rozmowie sprowadził do Chicago dwóch guardów – Matta Guokasa i Jimmy’ego Kinga – trener po powrocie z sesji wyjazdowej przyszedł do GM’a i powiedział: „No i co ja niby mam zrobić z tymi wszystkimi obrońcami?”.
• Coach Motta o tym dlaczego nie nosi swojego pierścienia mistrzowskiego: „Jest za duży. Gdy dłubię w nosie za bardzo zwraca na siebie uwagę”.
• Coach Motta o Shawnie Bradleyu: „Jest wysoki, naprawdę wysoki”. Poproszony o rozwinięcie: „Jest wysoki, naprawdę wysoki. Nieźle wysportowany. Wysoki”.
• Naszego bohatera bardzo zaintrygowała perspektywa budowania drużyny od samych podstaw, dlatego gdy beniaminek z Dallas szukał swojego pierwszego trenera, Motta bez zastanowienia porzucił dla Mavs klub z Waszyngtonu, z którym ledwie 2 lata wcześniej zdobył mistrzostwo. Przed pierwszym obozem treningowym, Dick tak opisał zawodników jakich zebrali teksańscy menadżerowie: „Mamy tu cztery typy zawodników: zawodników ze złymi kontraktami, zawodników ze złym zdrowiem, zawodników ze złym podejściem i złych zawodników. Przy czym niektórzy z nich pasują do trzech lub nawet czterech z tych kategorii”.
• Na sekundę przed końcem meczu z Houston, w którym center Rockets, Elvis Hayes miał właśnie wykonać rzut wolny przy dwupunktowej stracie Mavs, Motta kazał swojemu centrowi, Wayne’owi Cooperowi, zablokować próbę Hayesa, bo według niego w przepisach NBA nie było ustępu zabraniającego takiego manewru. Cooper tak ochoczo wypełnił wolę swojego trenera, że wywalił piłkę w trybuny, a sędziowie najpierw wytłumaczyli Dickowi, że to zabronione (ten darł się wówczas: „Gdzie jest tak napisane, pokażcie mi, pokażcie!”), potem zaliczyli punkty Hayesowi i dali Rockets jeszcze jeden rzut wolny za niesportowe zachowanie rywali. Zrezygnowany Motta ostatnią część tej sekwencji skomentował słowami: „Powiedzieli, że zrobiliśmy to specjalnie. Czytają w myślach, czy co?”

Dick Motta (który nigdy nie grał w koszykówkę w żadnej ze zorganizowanych struktur – nawet w liceum) miał jednak nie tylko złote usta, ale też złoty dotyk.

• Pierwszą posadę trenerską dostał w gimnazjum liczącego mniej niż 1000 mieszkańców miasteczka Grace w stanie Idaho. Siódmoklasistów poprowadził do finałów lokalnych rozgrywek.
• Dwa lata później wrócił do Grace już jako trener Grace High School i po dwóch sezonach ze swoimi byłymi podopiecznymi, teraz licealistami, wygrał mistrzostwo stanu.
• Potem zaczął pracę w mało prestiżowym Weber Junior College i osiągnął świetny bilans 17-8. Gdy po roku szkoła zmieniła się w czteroletni uniwersytet Weber State i zaczęła w związku z tym grać z mocniejszymi przeciwnikami, Motta wcale nie zrobił kroku w tył, wygrywając ze swoimi koszykarzami 22 mecze i przegrywając tylko 4. Dzięki niemu uczelnia błyskawicznie wyrobiła sobie koszykarską renomę i ceniona jest po dziś dzień.
• Z ciekawości przyjął ofertę Chicago Bulls – klubu dwuletniego, na którego mecze nie chodził zupełnie nikt. W trzecim sezonie Motty, zespół, który przed jego przyjściem wygrał 29 spotkań, miał już bilans 51-31 i nie schodził poniżej 50 zwycięstw przez kolejne trzy lata.
• Bullets przejął w 1976 roku – już w swoim drugim sezonie poprowadził ich do mistrzostwa.
• Mavs prowadził od ich pierwszego sezonu w lidze – 80/81 – do 1987 roku. W tym czasie wygrywał w sezonie zasadniczym (kolejno) 15, 28, 38, 43, 44, 44 i 55 meczów. Zaszokował wszystkich rezygnacją po rozczarowującej porażce w pierwszej rundzie playoffów 1987, ale stworzył klub, który rok później prawie awansował do finałów (zmusili późniejszych mistrzów, Lakers, do rozegrania siedmiu meczów, przegrywając ostatni pięcioma punktami) i w zgodnej opinii wszystkich zdobyłby tytuł, gdyby nie zabrakło mu mottowych jaj.
• Niespodziewanie wrócił do Dallas w 1994 roku i objął klub z 13 zwycięstwami na koncie. Przy pierwszym podejściu wygrał 36 meczów.

Nie wszystko czego dotknął zamieniało się w złoto (jako trener Kings wygrał 16 i 25 meczów, zwolniono go w trzecim sezonie po przegraniu 18 z 25 pierwszych spotkań, przy drugim podejściu do trenowania Mavericks ostatecznie przegrał z trójkątem bermudzkim Jason Kidd – Jim Jackson – Jamal Mashburn), ale był jednym z najlepszych nauczycieli koszykówki.

Jasne, był wiecznie niezadowolonym cholerykiem, który nie tylko w złe dni mieszał z błotem wszystkich – właścicieli, menadżerów, koszykarzy, sędziów czy samą ligę – ale to była po prostu cecha charakteru i reakcja na stres, która jednak nie przeszkadzała mu w wykonywaniu świetnej roboty. Zwykł zmuszać swoich graczy do wielkiego wysiłku (gdy Mitch Richmond przyszedł do Kings, których trenował Motta, Spud Webb miał go przywitać słowami „witaj w piekle”), ale prędzej raczej niż później przynosił on rezultaty, a wymyślając swoją taktykę Dick dbał o to, by jego koszykarze mieli frajdę na boisku. No i będąc cholerykiem miał jednak znacznie więcej klasy niż pierwszy lepszy pieniacz.

Najsłynniejszy z jego cytatów (choć tak naprawdę nie był jego) to wypowiedź z czasów playoffs 1978. Washington Bullets nie raz skazywani byli wówczas na pożarcie, a Motta zaapelował o spokój i odczekanie do końcowego gwizdka słowami (choć tak naprawdę wcale tak nie brzmiały): „Opera nie jest skończona, dopóki nie zaśpiewa gruba dama”. Ostatecznie mistrzowska przygoda Pocisków tak doskonale zgrała się z tym powiedzeniem, że natychmiast weszło ono do powszechnego użytku w amerykańskim języku angielskim.

89-letni dziś Dick Motta w swojej trenerskiej karierze dostał 398 przewinień technicznych (dla porównania: Rasheed Wallace uzbierał ich 317) i pewnie się cieszy, że jego czas przeminął zanim kary finansowe za tego rodzaju niesubordynację wzrosły z 25 do 2500 dolarów.