Fun Fact: W czasach gdy Anthony Bennett wygląda jak najgorszy numer jeden draftu w historii, Derrick Williams był 1069 razy handlowany na niby i tylko 1 raz naprawdę, a ludzie machnęli już ręką na potencjał Anthony’ego Randolpha i Austina Daye’a, warto przypomnieć, że kiedyś nazywanie skrzydłowego per „tweener” nie miało pejoratywnego wydźwięku (może i „Big Dog” nie był aż tak dobry jak myślano przed draftem ale karierę na pewno trzeba zaliczyć do udanych).
Fun Fact: Parę dni temu Michael „Właściciel klubu” Jordan ogłosił, że wraz z powrotem do dawnej nazwy, zespół z Charlotte powróci też od przyszłego sezonu do dawnych barw. Seledynowy głupcze!
Fun Fact: Ta karta ma chyba najbardziej depresyjną notkę na odwrocie ever.
Z drugiej strony to karta Stanleya Robertsa. Niby jaka ta notka miała być?
Fun Fact: Może i Grant Hill miał fajniejsze buty Fila, ale to Jamal Mashburn występował w najfajniejszej ich reklamie.
Choć z drugiej strony jeśli jakieś File mogły rywalizować z „grantami hillami”, to były to (nieco późniejsze niż reklamowane powyżej File Mash) File Mashburn 1, których kawałek widać na karcie, a resztę poniżej:
Fun Fact: Mało co idzie w parze tak nieporadnie jak Jeff Hornacek i krzykliwy design kart z lat 90.
Fun Fact: Draft 1996 to był naprawdę fajny draft…
Oczywiście poza Toddem Fullerem.
A tak a propos wyróżnionego dzisiejszą kartą jednego z bohaterów tamtego draftu, to obejrzałem sobie niedawno moment jego wyboru i przekonałem się, że Marbury od samego początku potrafił sprawić, że czuję się bardzo niekomfortowo oglądając go poza boiskiem…
Podobno zdjęcie warte jest tysiąca słów. To powyższe osobiście wyceniłbym jednak na jakieś 1069.
Fun Fact: Właśnie to ujęcie (lub prawie identyczne, nie mam teraz możliwości porównać) zdobiło kiedyś wielki, czteroczęściowy plakat, który można było skompletować kupując Magic Basketball. Próby jego złożenia w całość w taki sposób aby wszystkie części do siebie pasowały to prawdopodobnie moja pierwsza w życiu frustracja.
Fun Fact: Lata 90. dały fanom wymyślania alternatywnych rzeczywistości wiele okazji do postawienia pytań z serii „Co by było gdyby?”. Co by było gdyby Magic zatrzymali Chrisa Webbera i sparowali go z Shaqiem? Co by było gdyby Chris Webber został w Warriors razem ze Sprewellem, Mullinem i zdrowym Timem Hardawayem? Co by było gdyby duet Garnett-Marbury się nie rozpadł? Co by było gdyby Shaq został w Orlando z Pennym Hardawayem na długie lata? Co by było gdyby Hornets nie oddali Kobe’ego do Lakers? Co by było gdyby Bucks nie oddali Dirka do Dallas? Itede. Itepe. Lubię fantazjować na każdy z tych tematów i nie tylko ja. Jest jednak jedna alternatywna rzeczywistość, która moim zdaniem zbyt rzadko bywa rozważana: co by było gdyby Allan Houston nie odszedł do Nowego Jorku i został w Detroit z Grantem Hillem? Moim zdaniem był potencjał na finały konferencji, zważywszy na to, że w pierwszym sezonie bez Houstona, Hill poprowadził Pistons do 54 zwycięstw z 33-letnim Joe Dumarsem i Lindseyem Hunterem jako najlepszymi pomagierami…
