Nie wiem co DeShawn Stevenson robił w młodości po tym jak kończył grać w kosza, ale na pewno nie ćwiczył rzutów z połowy tak jak reszta świata.
To nadaje nowe znaczenie określeniu „rzut rozpaczy”.
Kevin Pritchard
Fun Fact: Mało kto pamięta, ale obecny dyrektor personelu zawodniczego Indiana Pacers, który jeszcze parę lat temu był odpowiedzialny za zbudowanie potęgi Portland Trail Blazers (na kolanach Odena i Roya ale jednak), był kiedyś pierwszym zawodnikiem w historii Vancouver Grizzlies. Zespół podpisał z nim kontrakt jeszcze przed expansion draftem, ale ostatecznie w kanadyjskim beniaminku nie zagrał ani razu bo parę miesięcy później został oddany do Orlando Magic (gdzie także nie zagrał ani jednego meczu). I to był w zasadzie koniec jego kariery w NBA (nie licząc dwóch meczów rozegranych w 1996 roku w barwach Bullets), która zaczęła się raptem w 1990 roku. On raczej sam by siebie w drafcie nie wybrał.
Chris Webber
Fun Fact: Sprawiłem sobie wcześniejszy prezent gwiazdkowy kupując moją drugą kartę z autografem Chrisa Webbera, ale pierwszą, na której podpisywał się jako zawodnik NBA. Webber podczas gry w NBA, według Beckett.com, podpisał się tylko na dwunastu rodzajach kart, z których połowa jest niskolimitowana (do 50, 20, 10 i 5 egzemplarzy i dwie karty 1/1), a druga połowa bardzo rzadko pojawia się w obrocie. Tym cenniejszy to nabytek. Nie mówiąc już o tym, że z drugiej strony podpisał się mój ulubiony wąskogłowy koszykarz Kerry Kittles.
Przy okazji – pożyczę 5 złotych do końca tygodnia.
Human Lowlight Film: Nick Younger
Jeśli pierwsza część „Szklanej Pułapki” nazywała się „Die Hard”, a druga „Die Harder”, to ten oto sequel do najgorszego rzutu kelnerskiego w historii koszykówki autorstwa Nicka Younga, dość trafnie podsumowuje mój tytuł „Nick Younger” – podobnie jak „dwójka” „Szklanej Pułapki” jest niewątpliwie nie tak dobry jak pierwowzór, ale nadal zapewnia rozrywkę na wysokim (w zasadzie niskim) poziomie.
W przeciwieństwie jednak do serii filmów o przygodach Johna McClane’a kolejnymi frajerskimi zagraniami Nicka Younga nie stracę zainteresowania po trzeciej części.
Popeye Jones
Fun Fact: O brzydocie Popeye’a Jonesa napisano już wiele, m.in. że jest jak Wielki Kanion i Kaplica Sykstyńska, czyli, że tak naprawdę trzeba ją zobaczyć na własne oczy oraz, że Jones jest Michaelem Jordanem brzydoty. To bardzo niepochlebne i urągające temu bardzo sympatycznemu zawodnikowi opinie. Niestety nawet nie w połowie tak niepochlebne i urągające jak jego uroda wobec oka nieuzbrojonego.
Fuckin’ Look At This Photograph: Derek Harper vs. Jo Jo English
Przy okazji – Fuckin’ Look At This Video:
Sam Mack
Fun Fact: Mack był jednym z tych zawodników, których Houston Rockets w drugiej połowie lat 90. wyłowiło z lig półamatorskich lub europejskich (patrz: Matt Maloney, Eldridge Recasner, Tim Breaux czy Emanual Davis) w ramach łatania składu gdy ich podstarzałe gwiazdy zaczęły coraz częściej niedomagać. Mimo, że okazał się wzmocnieniem, po 1,5 sezonu został oddany do Vancouver, gdzie został shooting guardem pierwszej piątki, rekordzistą klubu pod względem celnych rzutów za trzy w meczu oraz reprezentantem Grizzlies w konkursie „trójek” podczas All Star Weekend 1998. Rockets zrozumieli swój błąd i ściągnęli go z powrotem jeszcze przed końcem dekady. Niedługo potem Mack stracił miejsce w NBA, ale w kosza gra do dziś – jeszcze w zeszłym roku, jako 40-latek, grał w meczu gwiazd ligi ABA.
Koniec końców kariera ułożyła mu się całkiem udanie i to chciałem w tej notce podkreślić. Gdyby nie wykorzystał szansy jaką dali mu Rockets mógł być pamiętany tylko jako ten akademicki koszykarz, który w 1989 roku został przez znajomego zmuszony do wzięcia udziału w napadzie z bronią w ręku na Burger Kinga i podczas ucieczki policja postrzeliła go w stopę i biodro. Przyznacie, że ciężko na szybko wymyślić sobie mniej imponującą spuściznę.
Tyus Edney
Fun Fact: Żaden z członków słynnej mistrzowskiej ekipy z UCLA, która tryumfowała w NCAA Final Four 1995, nie zrobił kariery w NBA, za to aż pięciu z nich grało w polskiej lidze. Oprócz Edneya byli to Ed i Charles O’Bannon, Jiri Zidek i Ike Nwankwo. Mnie jednak najbardziej urzekła historia skrzydłowego z tamtego składu, J.R. Hendersona, który od ponad dziesięciu lat gra w lidze japońskiej, przyjął tamtejsze obywatelstwo i zmienił nazwisko na bardziej swojskie – teraz nazywa się J.R. Sakuragi.
Ricky Pierce
Fun Fact: Ricky Pierce miał kiedyś na pieńku z Garym Paytonem do tego stopnia, że obydwaj panowie w przerwie meczu grozili sobie bronią, którą mieli rzekomo ukrytą w swoich torbach. Ostatecznie gracze Sonics się nie pozabijali, ale skończyli niewiele lepiej – owa kłótnia miała bowiem miejsce w trakcie niesławnej serii play off z Denver Nuggets.
Detlef Schrempf
Fun Fact: Nie wiem co mnie bardziej rozwesela – fakt, że Detlef Schrempf doczekał się indie-rockowej piosenki nazwanej jego imieniem…
… czy oglądanie tego youtube’owego „dissu”:
Obydwie rzeczy nijak mają się do moich wspomnień dotyczących Detlefa. Tak jak zresztą jego fryzura na tej karcie.
