Karty

Michael Jordan

Fun Fact: Zaczął się 70 sezon NBA i 50 sezon istnienia Chicago Bulls (którzy zresztą uczcili obydwie okazje pokonując w meczu otwarcie Cavs). Mija też mniej więcej 20 lat odkąd uważam powyższą kartę, za najlepszą kartę Michaela Jordana – zawodnika, którego przypomnienie (choć Jordana przecież nie trzeba nikomu przypominać) jest jedynym możliwym zabiegiem, gdy chce się uczcić urodziny Bulls poprzez jedno tylko nazwisko.

Przy okazji Jordan jest też rekordzistą NBA jeśli chodzi o ilość punktów w pierwszym dniu sezonu (przynajmniej od 1963 roku, nie mam pewności czy Wilt Chamberlain czegoś wcześniej nie wywinął). Wicerekordzistą zresztą też. W 1989 roku zaczął od 54 punktów (Bulls także grali wtedy z Cleveland), a w 1986 – od 50 (oczywiście w Madison Square Garden). Stephen Curry z wczorajszą czterdziestką nie łapałby się nawet do pierwszej dziesiątki pod tym względem.

Jak jeszcze uczcić początek obchodów 50 urodzin Bulls? Można na przykład przypomnieć boleśnie drętwą reklamę z pierwszych lat klubu, w której wystąpiła ich ówczesna gwiazda, Jerry Sloan. I nie tylko on…

Ponieważ to jednak blog o ostatniej dekadzie XX wieku, na koniec coś bardziej pasującego do tamtego przedziału czasowego i estetycznego:

Sto lat, Byki. Bez was nie miałbym przeciwko komu kibicować w latach 90.

Otagowane michael jordan

22/10/2015

Dodaj komentarz

Karty

Johnny Taylor

Fun Fact:

NAJGORSZA.

KARTA.

EVER.

Kiepsko wklejone tło, nieporadnie udawany gest tryumfu połączony z płaczliwą miną… Wyobraźcie sobie, że jesteście debiutantem w NBA, dopiero co wybranym z 17 numerem w drafcie, stojącym u pierwszego stopnia stromych schodów prowadzących do zdobycia powszechnego szacunku i rozpoznawalności… i wtedy wpada wam w ręce wasza debiutancka karta, na której jakiś żartowniś umieścił zupełny odrzut z sesji fotograficznej. Pewnie gdy w 2000 roku – trzy sezony po wyborze przez Magic – Johnny Taylor opuszczał NBA, liczył że to koniec z występami na kartach koszykarskich. W tym kontekście doczekał się happy endu, bo do amerykańskiej ligi już nie powrócił (poza epizodem w D-League, ale tam nie robią kart), za to grał zawodowo aż do 2012 roku w takich krajach jak Włochy, Filipiny, Rosja, Korea Południowa, Hiszpania, Liban, Belgia, Japonia i Bahrain.

15-letnia kariera zawodowa to naprawdę spore osiągnięcie (a dziś Taylor jest asystentem trener na swoim dawnym uniwerku), więc w kontekście powyższej karty można by było powiedzieć (na przykład okrutnemu fotoedytorowi z firmy Topps), że ten się śmieje, kto się śmieje ostatni. Tyle że daleko nam jeszcze do ostatniego śmiechu wywołanego widokiem debiutanckiej karty Taylora. Tak długo jak zachowam swój egzemplarz, będzie on rozbrzmiewał nieustannie…

Otagowane johnny taylor, najgorsza karta ever

20/10/2015

3 Komentarze

Karty

Chris Carr

Fun Fact: Domyślam się, że przez ostatnie 20 lat, parę osób mogło zapomnieć o cegiełkach jakie ten obrońca dołożył do krótkotrwałego, ale jakże ekscytującego związku Kevina Garnetta i Stephona Marbury’ego w Minnesocie. A jak już Chris Carr dokładał cegiełkę, to zazwyczaj z góry:

Spuścizna Carra to przede wszystkim powyższy wsad nad Mutombo (oraz parę innych widowiskowych wykończeń akcji Wolves w latach 1996-1998), drugie miejsce (za Kobe Bryantem) w Slam Dunk Contest 1997 (choć nie był to jakiś wiekopomny występ) oraz całkiem solidny sezon 97/98 (średnio 9.9 PPG), po którym został jednak oddany – na początku kolejnych rozgrywek – do New Jersey Nets, jako część nieszczęsnego transferu Starbury’ego. Trzy lata później był już poza NBA, choć na początku 2000 roku zakotwiczył – po serii dwóch 10-dniowych kontraktów – w Chicago, gdzie rzucał po 9.8 punktu w 50 meczach. Tyle że byli to Bulls, którzy wygrali 17 spotkań, a 9.3 punktu rzucał dla nich niejaki Rusty LaRue, 7.7 punktu niejaki Corey Benjamin, 7.6 punktu niejaki Dedric Wiloughby a 6.5 punktu – the one and only – Kornel David.

Tego lata myślałem o Chrisie najwięcej od 1998 roku, oto bowiem jego nazwisko pojawiło się nagle w artykułach o moim najbardziej nieodżałowanym obecnie niespełnionym talencie – okazało się, że Carr jest mentorem próbującego dostać jeszcze jedną szansę w NBA Royce’a White’a. Na razie praca z trenerem szkoły średniej w minnesockim Eden Prairie załatwiła White’owi miejsce w lidze letniej, ale występy w składzie Clippers miał raczej marne i nie zaktowiczył na żadnym obozie treningowym drużyny NBA.

A wracając do spuścizny Chrisa Carra to został on kiedyś ukarany przez NBA za noszenie zbyt długich spodenek.

Otagowane chris carr

18/10/2015

2 Komentarze

Karty

P.J. Brown

Fun Fact: Collier Brown Junior (podobno „P.J” to ksywka, którą zainspirowała jego dziecinna miłość do „peanut butter and jelly”) nie raz w swojej karierze walczył o zbiórkę. Jest dzięki temu na 25 miejscu w historii ligi pod względem ilości zbiórek ofensywnych, przed – między innymi – Kareemem Abdul-Jabbarem czy Patrickiem Ewingiem. Nie raz pomagał w ten sposób swojej drużynie, ale najbardziej pamiętną walkę o zbiórkę ofensywną stoczył 14 maja 1997. I choć nie złapał wówczas piłki, to tą jedną akcją pomógł swojej drużynie wygrać dwa mecze i całą serię best of seven, w której przegrywała ona już 1-3. Bo zamiast piłki zebrał w niej Charlie’ego Warda. A potem bezceremonialnie rzucił nim w trybuny…

Reszta jest historią. P.J. Brown został wykluczony z gry na resztę serii, ale w wyniku bójki zawieszono znaczną część zawodników Knicks, co Miami wykorzystuje pokonując ich w meczu numer 6 (nie grali wówczas Patrick Ewing, Allan Houston i Charlie Ward) oraz numer 7 (brakował wtedy Larry’ego Johnsona i Johna Starksa) i awansując do finału Konferencji Wschodniej.

Jako fan Knicks nie mam pretensji do Browna. Przecież na tym polegała rywalizacja Heat i Knicks. Wszystkie chwyty były dozwolone i Collier junior po prostu dopisał do tego wątku kolejny rozdział. Mam do niego pretensję o co innego: że ubarwiając historię rywalizacji między Miami i Nowym Jorkiem, pozbawił wszystkich ostatniego tańca między Knicks a Bulls – chyba jeszcze bardziej legendarnej rywalizacji z lat 90. Byki w 1997 roku ograły Heat w pięciu meczach bez większej historii, którą na pewno byłby siódmy pojedynek playoffowy Chicago i Nowego Jorku na przestrzeni ośmiu lat. Te starcia były solą koszykówki lat 90. Solą w oku fana Knicks, dodajmy.

Otagowane p.j. brown

10/10/2015

2 Komentarze

Karty

Eddie Jones

Fun Fact: Nie lubię Los Angeles Lakers, ale nie jest to jakaś głęboko zakorzeniona i podszyta koszykarskimi tradycjami nienawiść do złoto-purpurowych barw – po prostu najpierw, gdy sprowadzili Shaqa, pogardziłem bandwagonerską wrzawą wokół tego klubu (do dziś nie lubię klubów z dużych rynków kompletujących super drużyny… co pewnie mi przejdzie gdy ktoś w końcu zechce podpisać kontrakt z Knicks), a potem najzwyczajniej w świecie nie lubiłem Kobe’ego Bryanta (co też zostało mi do dziś). Dodajmy do tego rzut Horry’ego z niesławnej serii z Sacramento Kings, których uwielbiałem i chyba można mi darować łatkę „hejtera” – mam po prostu swoje powody, żeby Jeziorowcom nie kibicować. Ich fanem raczej nigdy nie zostanę, ale ostatnio bardzo trzymam kciuki za rozwój Juliusa Randle’a, który jest w czołówce moich ulubionych obecnie zawodników NBA. Początkowo sympatia do gracza Lakers wydała mi się obcym uczuciem bez precedensu, ale potem przypomniałem sobie te drużyny, które Miasto Aniołów wysyłało do boju w żółtych koszulkach w pierwszej połowie lat 90. Tam było wiele dających się lubić postaci, a wśród nich wybijał się Eddie Jones. Dosłownie się wybijał:

To być może najmniej dynamicznie zmontowany koszykarski highlight koncentrujący się na wsadach, ale pomiędzy dłużyznami jest mnóstwo przedniej, dunkowej treści. Jeśli jednak dla kogoś dzień bez dynamicznego montażu jest dniem straconym, może podratować się innym filmikiem z Eddiem.

Otagowane eddie jones

04/10/2015

2 Komentarze

Karty

Robert Pack

Fun Fact: Wszechświat nigdy nie był tak bliski perfekcyjnej harmonii, gdy próbujący kończyć każdą akcję widowiskową „paczką” człowiek nazwiskiem Pack i pseudonimie „Pac-man” grał w Denver Nuggets, drużynie, której logo i koszulki kojarzyły się (przynajmniej w pierwszym sezonie Roberta w Kolorado) ze starą grą komputerową.

Wielu było niewysokich dunkerów w NBA, ale chyba żaden nie potrafił swojego talentu sprzedać tak dobrze w trakcie samego spotkania co Pack.

To zjednywało mu wielu fanów. Wśród największych z nich jestem na pewno ja (Pac-man jest point guardem w mojej All-Time Favourite 6th Team), kibice Nuggets z lat 90, kibice Washington Bullets z początku sezonu 95/96 (Pack w 31 meczach – zanim kontuzja zakończyła jego sezon – miał średnie 18.1 PPG, 7.8 APG, 4.3 RPG oraz 2.0 SPG i był nawet przymierzany do All-Star Game) i były generalny menadżer John Nash, który ściągał Packa do Waszyngtonu w 1995, do New Jersey w 1996 i do Portland w 2003 roku (choć w dwóch ostatnich przypadkach także się go pozbywał, z Blazers nawet przed początkiem obozu treningowego).

Fanami Packa nie są jednak na pewno Shawn Bradley…

…i ten gość:

Otagowane robert pack

03/10/2015

Dodaj komentarz

Karty

Anfernee Hardaway

Fun Fact: Gdy myślę o najlepszych akcjach Penny’ego Hardawaya, to do głowy przychodzi mi podanie tyłem nad ramieniem w trakcie robinsonady w pole trzech sekund Knicks, poster z Patrickiem Ewingiem i asysta pod ręką – w stylu riderowego „shot of the decade” – przez pół boiska. Zupełnie przez te wszystkie lata zapomniałem o poniższym zagraniu (a może nigdy wcześniej go nie widziałem?), które od dziś dołącza do mojego panteonu zagrań Penny’ego:

Otagowane anfernee hardaway, penny hardaway

01/10/2015

Dodaj komentarz

Karty

Sasha Danilović

Fun Fact: Jego kariera w NBA trwała tylko dwa sezony i 75 meczów, ale i tak Predrag „Sasha” Danilović był jednym z najlepszych Europejczyków, jacy w latach 90 pojawili się na parkietach ligi. Nie miał większych problemów z dostosowaniem się do amerykańskiego sposobu gry i od razu zaczął rzucać ponad 13 punktów w meczu, przy skuteczności 43.6% w rzutach za trzy, niestety tylko w 19 meczach, bo do tylu spotkań ograniczył jego sezon debiutancki uraz nadgarstka. W drugim sezonie został przed trade deadline wysłany do Dallas (za Jamala Mashburna) i tam po rozegraniu trzech spotkań znów musiał pauzować. W 13 spotkaniach rozegranych ostatecznie w Teksasie zbliżył się do granicy 17 punktów w każdym meczu, ale stracił zainteresowanie kontynuowaniem kariery w NBA i amerykańskim stylem życia. Jedyne co docenił, to grę w Madison Square Garden, gdzie zagrał jeden ze swoich lepszych zaoceanicznych meczów i pozwolił sobie nawet na odrobinę bardzo amerykańskiego trash talku ze Spike’iem Lee…

Wrócił do Europy, gdzie z marszu wygrał Euroligę z Kinderem Bolonia, a sam otrzymał tytuł Mr. Europa. To też go jednak, aż tak bardzo nie jarało, bo dwa lata później, jako 30-latek ogłosił zakończenie kariery, powołując się m.in. na zmęczenie treningami oraz brak ambicji związany z tym, że wygrał w zasadzie wszystko. Na Daniloviciu (który na emeryturze zajął się pracą działacza klubowego) chyba ogólnie większość rzeczy nie robiła wrażenia, bo np. w maju 2013 roku – w trakcie kłótni w barze ze swoim przyjacielem – odwołał karetkę po tym, jak ów przyjaciel rozbił na jego głowie ciężką popielniczkę i dopiero gdy został dźgnięty nożem w brzuch, postanowił usiąść za kierownicą swojego samochodu i samemu odwieźć się na intensywną terapię.

Otagowane predrag danilović, sasha danilović

28/09/2015

1 komentarz

Karty

Scottie Pippen

Fun Fact: Obchodzący parę dni temu 50 urodziny Pip wielkim koszykarzem był, ale dziś często zapomina się, jak często plotkowano o chęci pozbycia się go przez Chicago Bulls. Zaczęło się od niesławnej odmowy wejścia na boisko w playoffach ’94, gdy Phil Jackson rozrysował ostatnią akcję meczu z Knicks pod Toniego Kukoca. Lato tamtego roku rozgrzane było od gorących fantazji transferowych z udziałem Pippena, ale nawet po powrocie Jordana, gdy wszyscy puścili już w niepamięć nie do końca udany eksperyment ze Scottiem w roli lidera, pamiętliwy Jerry Krause co raz flirtował z ideą pozbycia się jednego z najlepszych koszykarzy w historii. Postanowiłem zebrać moje ulubione transferowe ploty związane z wszechstronnym skrzydłowym za czasów jego gry w Wietrznym Mieście i zmontować własne top 10…

10. (1995 rok) Pippen do Magic za Penny’ego Hardawaya.
9. (1995) Pippen do Suns za Charlesa Barkleya.
Umieszczam te trade’y razem i na ostatnim miejscu rankingu, bo to tylko wymysły chicagowskiego dziennikarza, Sama Smitha. Na tyle jednak fajne i dobrze wprowadzające w absurdalny klimat tego rankingu, że postanowiłem je udokumentować. Wymianę z Magic Smith sugerował jeszcze przed powrotem Jordana (zakończonym zresztą porażką z Pennym i spółką), natomiast o transferze z Suns fantazjował już po drafcie 1995. Jordan i Barkley w jednej drużynie? Bulls musieliby się przenieść z NBA do PGA.

8. (1994) Pippen do Heat za Glena Rice’a i pick #12.
W przypadku poprzedniego akapitu byłem pewny, że proponowane wymiany są całkowicie wyssane z palca, co nie znaczy, że ta, czy inne opisywane poniżej także nie były konfabulacją znudzonych pismaków. Mimo wszystko zostały podane dalej jako przynajmniej luźno oparte na faktach. Fakty w tym przypadku są takie: Glen Rice z pewnością dałby Bulls wiele punktów, najlepsi gracze dostępni w Drafcie 1994 powyżej miejsca dwunastego to Jalen Rose (ostatecznie poszedł z numerem 13), Wesley Person (23) i Charlie Ward (26), gdyby pozyskanie Pippena nie przekreśliło ściągnięcia na Florydę Alonzo Mourninga i Tima Hardawaya, Heat mogliby liczyć nie na jeden, nie na dwa, nie na trzy, nie na… tytuł mistrzowskie.

7. (1995) Pippen do Suns za Dana Majerle i Wesleya Persona.
Pippen i Barkley w jednej drużynie? To może pobudzało wyobraźnię ludzi w 1995 roku, ale po ich konflikcie w trakcie gry w Rockets wiemy, że pewnie nie skończyłoby się to dobrze także te parę lat wcześniej…

6. (1994) Pippen do Kings za Mitcha Richmonda i pick #8.
Przypomnijmy, że Michael Jordan ciągle jeszcze był baseballistą, więc ściągnięcie Richmonda byłoby chyba najlepszym możliwym w tamtym czasie zastępstwem na pozycji shooting guard. Z numerem ósmym Bulls chcieli podobno wybrać albo Briana Granta – który zastąpiłby wolnego agenta Horace’a Granta – albo Erica Montrossa. Znając zamiłowanie Jerry’ego Krause’a do bardzo białych ludzi, z pewnością padłoby na Montrossa…

5. (1997) Pippen do 76ers za Jerry’ego Stackhouse’a i pick #2.
Jordan i jeden z wielu następców Jordana w jednym składzie? Dwójkę wykorzystaliby pewnie na Keitha Van Horna, ale gdyby sięgnęli po T-Maca (więcej o tym w kolejnych punktach), mogli mieć Jordana i aż dwie jego baby-wersje. Choć w takim układzie MJ pewnie zacząłby sezon 97/98 w barwach New York Knicks…

4. (1995) Pippen do Clippers za pierwszorundowe picki w draftach 1995, 1997 i 1999.
Scottie Pippen w Los Angeles Clippers? Ten dowcip nie jest tak śmieszny, jak powinien, bo od paru lat Clippers są pełnoprawną drużyną NBA, ale w połowie lat 90 byłoby to coś bardzo grożącego wypchnięciem planet z ich orbit. Co Byki otrzymałyby wzamian? W 1995 roku Clippers mieli numer 2, z którym wybrali Antonio McDyessa, ale Chicago mogłoby też rozważyć wybór Jerry’ego Stackhouse’a, Rasheeda Wallace’a lub Kevina Garnetta (lub Bryanta Reevesa, jeśli Krause chciałby być bardzo sobą). Trudno powiedzieć, jak posiadanie Scottie’ego Pippena wpłynęłoby na bilans Clippers przed draftami w 1997 i 1999 roku, ale możliwe, że ich picki pozostałyby takie same – numer 14 (Maurice Taylor? Kelvin Cato? Brevin Knight?) i – już po odejściu Pippena jako wolnego agenta – numer 4 (Lamar Odom? Wally Szczerbiak? Rip Hamilton? Andre Miller? Shawn Marion?).

3. (1997) Pippen do Warriors za Joe Smitha i pick #8.
Smith nigdy nie został gwiazdą, ale z numerem ósmym Byki raczej nie powtórzyłyby błędu Wojwoników i zamiast Adonala Foyle’a postawiłyby na Tracy’ego McGrady’ego. Gdyby Jordan nie zniechęcił się do gry w Wietrznym Mieście po tym transferze, mógłby wziąć T-Maca pod swoje skrzydła i wyplenić jego lenistwo, zanim na dobre weszło mu w krew. Zmotywowany McGrady mógłby spokojnie przejąć pałeczkę od MJ’a…

2. (1997) Pippen i Luc Longley do Celtics za pick #3 i pick #6.
I znów Chicago mogłoby wziąć T-Maca (podobno tego właśnie chcieli) z szóstką, a z trójką mogli powtórzyć wybór Celtics i sięgnąć po Chaunceya Billupsa (choć mówiło się, że przede wszystkim bardzo liczyli na to, iż wciąż do wzięcia z tym pickiem będzie Keith Van Horn). Po raz kolejny wizja mentorującego im Michaela Jordana pobudza wyobraźnię, choć oczywiście oznaczałoby to brak kolejnych mistrzostw dla Byków w latach 90. Mimo wszystko wiele bym dał, żeby się przekonać, jak dobry byłby T-Mac, gdyby przejął choć trochę jordanowskiej obsesji wygrywania…

1. (1994) Pippen i Will Perdue/Bill Cartwright do Supersonics za Shawna Kempa, Ricky’ego Pierce’a pick #11.
Jeden z najsłynniejszych transferów w historii NBA, który nigdy nie doszedł do skutku. Dość zabawny wydaje mi się fakt, że zamieniłoby się w nim miejscami dwóch koszykarzy uważanych powszechnie za najbardziej skąpych.

PS:

Otagowane scottie pippen

27/09/2015

Dodaj komentarz

Karty

Bryant Reeves

Fun Fact: Na liście rzeczy, o których najtrudniej powiedzieć coś pozytywnego, stylówka i aerodynamika Bryanta Reevesa plasuje się gdzieś między półpaścem a decyzyjnością DeAndre Jordana. Byli jednak tacy, co próbowali

Reeves to jeden z tych zawodników, których karierę przedwcześnie zakończyły kontuzje (gdy jego plecy ostatecznie poddały się w czasie meczu przedsezonowego w 2001 roku, Big Country był znoszony na połączonych dwóch noszach, niesionych przez 8 kolegów z zespołu), ale mało kto zastanawia się „co by było gdyby?”. Głównie dlatego, że znamy odpowiedź: parę sezonów ze średnimi 14/7.

Otagowane bardzo biali ludzie, bryant reeves