Fun Fact: Tak, istniał kiedyś gracz NBA, który miał na imię „Kurk”.
Category Archives: Karty
Dennis Rodman
Fun Fact: Od 17 kwietnia będzie można kupić polską wersję drugiej książki Rodmana „Powinienem być już martwy”, w której przeczytamy m.in., jak donosi tłumacz – fruwający pod koszem Michał Rutkowski, pouczającą przypowieść o tym jak Carmen Electra wsadziła kiedyś Rodmanowi kluskę penne w dupę. Ja chyba poczekam na trzecią książkę „Robaka”. Bardziej jestem ciekaw kulinarnych przygód Dennisa w Korei Północnej i Watykanie.
Gary Payton
Fun Fact: Osobiście bardziej cieszy mnie fakt, że włączenia do Hall Of Fame doczekał się wreszcie Bernard King, ale piona należy się też Paytonowi. Zwłaszcza po obejrzeniu okolicznościowego filmiku wrzuconego na youtube’owy profil NBA:
Człowiek zapomina w ilu kultowych akcjach lat 90. maczał palce Gary.
Kevin Gamble
Fun Fact: W reklamie serii kart reprezentowanej przez powyższy kartonik wystąpił koleś z „Lostów”…
W pozostałych rolach: Kevin „Rich Man’s Courtney Lee” Gamble i pilakalatofobia Johnny’ego Newmana.
Tim Legler
Fun Fact: Nieślubne dziecko Marka Price’a i Steve’a Kerra zasłynęło przede wszystkim wygraniem Three Point Shootout w 1996 roku, zajęciem drugiego miejsca w głosowaniu na Sixth Man Of The Year w tym samym roku oraz byciem trzecim koszykarzem w historii, który w jednym sezonie trafiał ponad 50% rzutów z gry, 50% „trójek” i 80% wolnych. Choć pewnie w Ameryce fakt, że poderwał i poślubił cheerleaderkę jest ceniony bardziej.
Atrament Sympatyczny: Major Jones
(Jeśli ktoś jest zdezorientowany widokiem gracza z lat 80. na karcie z XXI wieku na blogu o kartach z lat 90., odsyłam do pierwszego wpisu z cyklu “Atrament Sympatyczny”, w którym tłumaczę “co?” i “jak?”, przemilczając łaskawie “za ile?”)
1. Pierwszy ze zwyczajowych 5 punktów poszerzających informacje o bohaterze karty z jej odwrotu zacznę od zakomunikowania, że udało mi się od czasu ostatniego wpisu zebrać już pełny set „Elusive Ink”. O cyklu kręcącego się wokół niego trochę zapomniałem, a trochę nie chciało mi się za niego brać, ale postanowiłem podjąć próbę jego reaktywacji… A ponieważ punkt prawowicie należy się Majorowi Jonesowi, to wspomnę, że został wybrany w dwóch draftach – do ABA w 1974 roku z numerem 6. i dwa lata później do NBA z numerem 20.
2. Jego zawodowa kariera trwała ledwie 9 lat, ale i tak zdążył w jej trakcie zaliczyć 4 ligi: ABA, CBA, WBA i NBA.
3. W NBA zaliczył upamiętnioną przez powyższą kartę pięcioletnią przygodę z Rockets oraz jeden, ostatni sezon w Detroit.
4. Czterech braci Jones trafiło do NBA z uczelni Albany State, ale ogólnie Major miał ich sześciu (i jedną siostrę). Oprócz Majora, Wila, Caldwella i Charlesa jeszcze dwaj inni Jonesowie grali w kosza dla Albany State (w tym Oliver Jones, który potem przez 28 lat był trenerem byłej alma mater) co doprowadziło do sytuacji, że jakiś Jones znajdował się w ich składzie przez 18 kolejnych sezonów.
5. Za najlepszego koszykarza wśród Jonesów uchodzi Caldwell, który był zorientowanym na defensywę podkoszowym wyrobnikiem w Sixers za czasów Juliusa Ervinga w latach 1976-82 (potem grał m.in. w Houston razem z Majorem). W ogóle wszyscy bracia Jones byli zorientowanymi na defensywę podkoszowymi wyrobnikami – choć wspólnie zagrali w NBA aż 37 sezonów, tylko raz któryś z nich miał dwucyfrową liczbę punktów (Wil dla Pacers w sezonie 76/77).
Horace Grant
Otagowane horace grant
Shawn Bradley
Fun Fact: „Jest wysoki, naprawdę wysoki. Co jeszcze? Jest wysoki, naprawdę wysoki. Dobry atleta. Jest wysoki” – Dick Motta m.in. trenujący w połowie lat 90. Dallas Mavericks o Shawnie Bradleyu.
Cliff Robinson
Fun Fact: Wracam dziś do Cliffa z dwóch powodów – ponieważ od bardzo dawna czekam na okazję, żeby wrzucić powyższą kartę z super-cool-action-photo oraz ponieważ od niedawna czekam na okazję, żeby wrzucić poniższą zapomnianą akcję pochodzącą gdzieś z połowy poprzedniej dekady, która pozostaje jedynym mi znanym przypadkiem, w którym gracz NBA celowo przeszkadzał koledze z drużyny w wykonaniu wsadu. Chodzi konkretnie o drugą akcję w tym oto miksie:
Wielokrotnie próbowałem sobie wyobrazić świat, w którym zachowanie Vince’a Cartera jest zrozumiałe i nigdy nie był to świat, w którym chciałbym żyć. Założę się, że Cliff Robinson nigdy tak mocno nie tęsknił za graniem w latach 90. co wtedy.
Vinny Del Negro
Fun Fact: Pomyślałem, że dzisiejszy mecz Los Angeles Clippers i San Antonio Spurs to dobra okazja, żeby przypomnieć o nawet całkiem udanej karierze zawodniczej Vinny’ego Del Negro, choć trochę racji mają ci, którzy uważają iż nie ma czegoś takiego jak dobra okazja żeby przypomnieć karierę zawodniczą Vinny’ego Del Negro.
NBA 90s blog 