bardzo biali ludzie | NBA 90s blog

07/07/2016

Karty

Adam Keefe

Fun Fact: Adam Keefe był zdecydowanie jednym z najbielszych ludzi w NBA lat 90, ale dzielnie walczył ze swoją drewnozą. Gdy po dwóch rozczarowujących – jak na 10 pick w drafcie – sezonach w Atlancie został wytrejdowany do Jazz, prezydent klubu z Salt Lake City, Frank Layden, przywitał go słowami: „Lepiej żebyś się nie oszukiwał, bo twój następny przystanek to liga włoska”. No i Keefe faktycznie przestał się oszukiwać, że wciąż może być taką gwiazdą jaką był na uniwerku. Zajął się harowaniem, wynoszeniem koszykarskich śmieci i wyłapywaniem łokci przeciwników gdy nieustraszenie nurkował w najmniej wdzięczne miejsca na boisku. Nagrodą za pogodzenie się z losem był sezon 97/98, w którym Adam został graczem pierwszej piątki Jazz, wygrywając z nimi 62 mecze w sezonie regularnym (średnie z tego sezonu to prawie 8 punktów, ponad 5 zbiórek, 54% z pola i 81% z linii osobistych). Co prawda w playoffach jego czas gry poleciał na łeb, na szyję, ale trzy mecze finałowe zaczynał od pierwszej minuty, nawet jeśli niekoniecznie wypadł w nich szczególnie korzystnie…

Ostatecznie Keefe nie skończył we Włoszech… tylko w Hiszpanii i dopiero w wieku 30 lat, na dwa ostatnie sezony swojej zawodowej kariery.

Otagowane adam keefe, bardzo biali ludzie

16/06/2016

Dodaj komentarz

Karty

Joe Wolf

Fun Fact: Joe Wolf (którego średnie z 11 sezonów spędzonych w 7 drużynach NBA to trochę ponad 4 punkty i 3 zbiórki) urodził się w niespełna dwutysięcznym miasteczku w stanie Wisconsin, które jest siedzibą największego na świecie producenta umywalek, wanien, sedesów i innych elementów hydraulicznej armatury. Fakt ten całkiem zgrabnie prowadzi nas do wspomnienia momentu, gdy hydraulikę sprawdził Wolfowi Dennis Rodman…

Otagowane bardzo biali ludzie, joe wolf

11/05/2016

Dodaj komentarz

Karty

Jim Les

Fun Fact: Jim Les to zapomniany spec od rzutów z dystansu. Nawet ja jestem winny zaniedbania pamięci o nim, bo gdy pierwszy raz pojawił się na MMJK, ograniczyłem się do kiepskiego żartu z nazwiska. Przeciętny polski fan poznał i pokochał białych, niepozornych chłopców wchodzących z ławki tylko po to, żeby trafić trójkę lub dwie za sprawą Steve’a Kerra czy Tim Leglera, ale na początku lat 90 w tej kategorii nie miał sobie równych właśnie Les. W sezonie 90/91 trafiał 46.1% prób zza łuku i był pod tym względem liderem NBA. Był też bliski zdetronizowania Craiga Hodgesa w allstarowym Three Point Shootout, ale w finale konkursu z 1992 roku zabrakło mu ledwie jednego punktu i w rezultacie Hodges wygrał po raz trzeci pod rząd.

Długoterminowi fani Kings, którzy pod wpływem ery Vivka Randive’a nie zafundowali sobie jeszcze spontanicznej lobotomii przy użyciu karty koszykarskiej Nika Stauskasa, na pewno Lesa pamiętają, ba – nawet zaliczają go do legend klubu…

Otagowane bardzo biali ludzie, jim les

05/05/2016

1 komentarz

Karty

David Wood

Fun Fact: Nigdy bym nie wpadł na to, że 5-minutowy montaż akcji Davida Wooda dostarczy mi tyle czystej rozrywki. Ba – nigdy bym nie wpadł na to, że ktoś stworzył dowolnej długości montaż akcji Davida Wooda. Oto jednak on:

Jest tu wszystko! Zaskakująco energetyczne wsady (Wood nie był taki drewniany jak sugerowałaby jego powierzchowność… o nazwisku nie wspominając), rzuty za trzy (pozycja stretch four jeszcze wtedy raczkowała), podania za plecami (obczajcie koniecznie akcję Pistons z 43 sekundy), „fundamentalsy” (hak, półdycha, wymuszenie faulu ofensywnego, rzut osobisty), game-winnery i brutalne faule. Z jakiegoś powodu klip urywa się gdy pojawia się najbardziej rzadki materiał – poster dunk z mistrzostw świata 1998 (tak jest, Wood był członkiem lokautowej Parszywej Dwunastki, o której świat zbyt szybko zapomniał) i fragment występu w konkursie wsadów ligi CBA. Montażysta dodał gdzieniegdzie „hajpujące” napisy (w stylu „Take that Spike” po trójce trafionej w MSG) i generalnie zrobił to wideo z autentyczną sympatią dla materiału źródłowego – a mówimy tu o karierze grającego po 13 minut w meczu journeymana. Ktoś w komentarzach na YouTube’ie idealnie podsumował pozycję Wooda w koszykarskiej hierarchii NBA – Tom Chambers dla ubogich.

Obejrzałem ten klip już parę razy i pragnę poinformować, że świat zyskał kolejnego fana dorobku Davida Wooda.

Otagowane bardzo biali ludzie, david wood

16/02/2016

Dodaj komentarz

Karty

Josh Grant

Fun Fact: Gwiazdy, gwiazdy i po gwiazdach. Proponuję w związku z tym zejść na ziemię i poczytać parę słów dotyczących kogoś kto był od statusu gwiazdy NBA tak daleko, jak Oliver Miller jest daleko od bycia filigranową, bladolicą dziewczynką zbierającą kwiatki gdzieś na łąkach Pojezierza Szackiego. Oczywiście o ile dacie radę wygospodarować wolny czas w przerwie między kolejnymi odtworzeniami dunków Aarona Gordona i Zacha LaVine’a…

A zatem Josh Grant.

43 pick w Drafcie 1993, 53 mecze w trakcie jedynego sezonu w NBA, średnie na poziomie 3 punktów, 1.7 zbiórki oraz 0.5 asysty w nieco ponad 7 minut w każdym spotkaniu. Gdy Warriors zwolnili go już po debiutanckim sezonie, postanowił spróbować swoich sił w Europie (w której wcześniej mieszkał przez dwa lata w ramach misji Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich), gdzie kontynuował karierę do 2002 (Hiszpania, Francja, Grecja i Włochy). Nie ma zbyt wielu powodów, żeby fan NBA pamiętał Josha Granta, ale pewnie im bliżej stanu Utah tym bardziej wzrasta prawdopodobieństwo spotkania kogoś takiego, bo urodzony w Salt Lake City skrzydłowy jest jednym z najlepszych graczy w historii uniwerku Utah. To w jego koszulce zapracował sobie na miejsce w dwóch prestiżowych grupach koszykarskich:

– Jest aktualnie jednym ze 109 zawodników w historii NCAA, którzy zakończyli karierę akademicką z ponad 2000 punktów i 1000 zbiórek;

– Jest też w gronie gości, którzy dunkowali nad Shawnem Bradleyem:

Toż to dwa najbardziej mormońskie postery w dziejach świata.

Otagowane bardzo biali ludzie, josh grant

10/02/2016

2 Komentarze

Karty

Luc Longley

Fun Fact: Łatwo spojrzeć na tę kartę i rzucić niewybredny żart na temat stylówki Luca, ale pierwsi niech rzucają ci, którzy nie znali na początku lat 90 żadnego Łukasza, który tak wyglądał. Zamiast tego wyliczę moje ulubione momenty w karierze Luca, w których pojawiły się zwierzęta:

– Ówczesny mecz życia, który rozegrał jako Leśny Wilk w ramach jednej z pierwszy retransmisji spotkania NBA jaką widziałem w swoim życiu;

– Trzy tytuły mistrzowskie z Bykami;

– Jedna z najgłupszych kontuzji w historii ligi: ugryzienie w pośladek przez skorpiona;

– Ten moment, gdy zapytano Luca jak kontuzjował sobie ramię, a on opowiedział historię o walce z rekinem;

– Ten moment, gdy zapytano Luca (który jest Australijczykiem, jak Krokodyl Dundee) czy uprawia zapasy z krokodylami, a on odpowiedział, że tylko wtedy, kiedy jest głodny;

– Kupienie na eBayu za 2900 dolarów prawa do nadania nazwy nowoodkrytemu gatunkowi krewetki i nazwanie jej imieniem swojej córki.

Otagowane bardzo biali ludzie, luc longley

04/02/2016

2 Komentarze

Karty

Dwayne Schintzius

Fun Fact: Na niesamowitości plerezy Schintziusa nie poznano się aż dwukrotnie. Najpierw kazał mu ją ściąć trener uniwersytecki, Don DeVoe, co skończyło się tym, że Dwayne odszedł z drużyny (choć włosy skrócił), a potem – generalny menadżer San Antonio Spurs, Bob Bass (i znów – Dwayne włosy obciął… a potem wrzucił je do koperty i wysłał GM’owi). Na szczęście cała reszta świata wie lepiej – nie ma nic lepszego niż plereza Schintziusa. Po prostu usiądźmy i podziwiajmy…

Dwayne-Schintzius_crop_north

222

DSRIP46

Dwayne Schintzius, David Stern

dwayne-schintzius-3

Trzymaj się tam w górze chłopie. Cokolwiek czeka nas po śmierci, na pewno nie jest to fryzjer.

(PS: O wpis na temat Schintziusa prosił Krzysztof Buck)

Otagowane bardzo biali ludzie, dwayne schintzius

28/12/2015

2 Komentarze

Karty

Geert Hammink

Fun Fact: 14 punktów, 7 zbiórek i 2 asysty to całkiem przyzwoity wynik (ba, czasem mam wrażenie, że Marcin Gortat od kilku lat rozgrywa tylko takie mecze). Chyba że mówimy nie o osiągach z jednego meczu, a z całej – trzysezonowej – kariery. Jeden z sześciu koszykarzy NBA urodzonych w Holandii, właśnie z takimi liczbami zakończył swoją przygodę z ligą. I choć przez aż trzy lata mógł nazywać się jej zawodnikiem (2.5 roku był Magikiem, pół sezonu Wojownikiem), to wystąpił w tym czasie tylko w 8 meczach. Jeśli zdjęcie widoczne na powyższym skanie jego karty zrobione zostało w sezonie zasadniczym, to uwiecznia jeden z ledwie dziesięciu rzutów z gry jakie oddał (trafił cztery).

W 1996 roku Hammink był już poza NBA, ale z otwartymi rękoma przywitano go w Europie. Po boiskach Grecji i Niemiec biegał aż do 2004 roku i do dziś ma fanów, którzy twierdzą, że miał pecha, bo w Orlando grał za Shaqiem (nie dodając, że nie mógł się wybić także przed Grega Kite’a, Tree Rollinsa, Keitha Towera, Jona Koncaka i Joe Wolfa).

I jeszcze jedna ciekawostka – Orlando Magic w pierwszej połowie lat 90 mieli zboczenie na punkcie centrów z Louisiana State University. W Drafcie 1991 wybrali z 23-ką Stanleya Robertsa, w 1992, z jedynką, Shaquille’a O’Neala, a w 1993 z numerem 26 wzięli właśnie Hamminka, który też studiował na LSU i po odejściu Stanleya i Shaqa doczekał się wreszcie minut.

Otagowane bardzo biali ludzie, geert hammink

27/09/2015

Dodaj komentarz

Karty

Bryant Reeves

Fun Fact: Na liście rzeczy, o których najtrudniej powiedzieć coś pozytywnego, stylówka i aerodynamika Bryanta Reevesa plasuje się gdzieś między półpaścem a decyzyjnością DeAndre Jordana. Byli jednak tacy, co próbowali

Reeves to jeden z tych zawodników, których karierę przedwcześnie zakończyły kontuzje (gdy jego plecy ostatecznie poddały się w czasie meczu przedsezonowego w 2001 roku, Big Country był znoszony na połączonych dwóch noszach, niesionych przez 8 kolegów z zespołu), ale mało kto zastanawia się „co by było gdyby?”. Głównie dlatego, że znamy odpowiedź: parę sezonów ze średnimi 14/7.

Otagowane bardzo biali ludzie, bryant reeves

16/09/2015

1 komentarz

Karty

Jim McIlvaine

Fun Fact: Po tym jak „zrujnował” kariery Shawna Kempa, Vina Bakera i szanse mistrzowskie Seattle SuperSonics, Jim McIlvaine zakończył karierę już w 2001 roku, jako 28-letni emeryt z niezłymi oszczędnościami. Dziś dorabia jako komentator radiowy meczów uniwerku Marquette i „social media ninja” dla firmy Optima Batteries. Jest aktywny m.in. na Twitterze, Facebooku i swoim blogu sportowym. Osiadł w Milwaukee, gdzie można na przykład zjeść żeberka nazwane na jego cześć McIlveighty. Brawo on.

A przy okazji, Google po wpisaniu w jego wyszukiwarkę słów „Jim McIlvaine” wypluwa bardzo stosowną laurkę:

Mamy w powiązanych wyszukiwaniach same trafne skojarzenia. Jon Koncak – wynalazca instytucji przepłacanego, bardzo białego koszykarza. Shawn Kemp i Vin Baker – wiadomo, ci, którzy dostali rykoszetem od jimowego kontraktu. Detlef Schrempf – miał identyczną fryzurę. Jerome James – inny kiepski center, na którego ktoś wyrzucił furę kasy, zemsta Sonics na reszcie ligi (choć głównie to na New York Knicks).

Otagowane bardzo biali ludzie, jim mcIlvaine

Tag Archives: bardzo biali ludzie