Fun Fact: Nadal zastanawiam się nad ostatecznym kształtem mojej All-Time Favorite 1st Team, ale wśród opcji, które rozważam nie ma Chrisa Webbera. On miejsce w tym składzie miał pewne od początku, jeszcze tylko nie wiem czy na power forward czy na centrze. A „Fun Fact” właściwy brzmi: jeśli ktoś kiedykolwiek uprawiał seks przy reklamie obuwia z profesjonalnym koszykarzem, miało to na pewno miejsce przy tym (tutaj rozciągniętym do 4 minut) spocie firmy Dada…
Fun Fact: Wszyscy po dziś dzień wspominają „East Bay Funk Dunk” i zwycięstwo Isaiah Ridera w Konkursie Wsadów 1994. Nikt jednak nie wspomina jego występu w Slam Dunk Contest rok później. Nic dziwnego
Przy ostatniej wrzucie na temat Orlando Woolridge’a, na profilu facebookowym rzuciłem luźno (ale bez cienia wątpliwości), że jest on kandydatem na pozycję power lub small forward w moim All-Time Favorite 1st Team. Od tamtej pory głowię się nad skompletowaniem tego składu (a także 2nd oraz 3rd Team). Łatwo nie było, ale wyszło mi, że Rider pomimo całej reszty kariery i życia po Slam Dunk Contest 1994 oraz Zagraniu Dekady, zasługuje najbardziej na pozycję shooting guard w mojej ulubionej drużynie ever.
Fun Fact: Powyższa karta nie jest najbardziej komiksowo-super-bohaterską rzeczą w karierze Karla Malone – ten tytuł zdecydowanie zgarniają buty z wbudowaną katapultą…
Fun Fact: Żaden z „facts” na MMJK nie był aż tak „fun” jak „fun” musiał być kampus Uniwersytetu Auburn w latach 1982-1984 gdy jednocześnie mieszkali na nim Charles Barkley i Chuck Person.
Fun Fact: Powyższa karta ma 20 lat i upamiętnia ostatni sezon Woolridge’a w NBA. Poniższe wideo upamiętnia zaś mecz sprzed (niemal równo) 30 lat, z czwartego roku Orlando w lidze (w nim po raz pierwszy przekroczył barierę 20 punktów w meczu):
Rok później do składu Bulls dołączył debiutant Charles Oakley. Trudno dyskutować z ruchami, które potem wykonali Bulls, bo dały im one 6 tytułów mistrzowskich, ale żałowałem, że trio Jordan-Woolridge-Oakley nie pograło razem dłużej. Oczywiście z punktu widzenia Scottie’ego Pippena, Oakley i tak był w Chicago za długo…
PS: Autorem highlightów Woolridge’a jest kolega, Piotr Zarychta, którego kanał na YT przy okazji polecam.
UPDATE: Retroaktywnie mianuję ten post początkiem kompletowania mojego All-Time Favorite Team. Orlando będzie w tym składzie gdzieś na skrzydle…
Fun Fact: Steve Francis wcale nie „odkrył Ameryki” (a raczej Kanady) odmawiając po drafcie gry dla Vancouver Grizzlies. Pierwszym uznanym point guardem, który nie chciał grać w Kraju Klonowego Liścia był B.J. Armstrong, który w 1995 roku był numerem jeden w expansion drafcie, ale ogłosił, że nie zamierza założyć trykotu z dinozaurem. Wytransferowano go wówczas do Oakland. Już rok później Golden State Warriors odnieśli w sezonie regularnym 30 zwycięstw – tyle samo co Toronto Raptors.
Fun Fact: Obok pilakalatofobii, jednym z najbardziej powszechnych lęków związanych z koszykówką jest itonoklaudofobia – lęk przed byciem zablokowanym przez Marka Eatona.
Fun Fact: Anthony „Pig” Miller nie tylko był jednym z najbrzydszych koszykarzy w historii. Jest też zdobywcą jednego z najbrzydszych koszów w historii (sprawdźcie miejsce 8 poniższej listy)…
Fun Fact: Tak jak np. Karl Malone był uosobieniem pozycji power forward a jego kolega z Jazz, John Stockton – pozycji rozgrywającego, tak Bimbo Coles = rezerwowy rozgrywający. Pełnoprawnym pierwszopiątkowiczem jest tylko w drużynie zawodników NBA z kobiecymi przydomkami. A przydomek nadał mu kuzyn od tytuły piosenki country. O tej:
Jeszcze w jednej drużynie mógłby powalczyć o miejsce w pierwszym składzie – drużynie zawodników NBA, którzy zostali wybrani w drafcie do więcej niż jednej ligi zawodowej. W 1990 roku Sacramento Kings wzięli go z 40 pickiem naboru koszykarskiego, a California Angels w drafcie do MLB pozyskali do niego prawa dokonując wyboru z numerem… 1322. Bimbo chyba dobrze ocenił swoje szanse w obydwu ligach…
NBA 90s blog 