Fun Fact: Nie wiem, który fakt został skuteczniej wymazany z pamięci kibiców NBA przez sukcesy Chicago Bulls na początku lat 90. – że John Paxson grał kiedyś w innej drużynie, czy, że miał kiedyś wąsy. Wiem za to, który z tych faktów sprawiał, że Paxson wyglądał trochę jak Ryszard Łabędź.
Fun Fact: Jon Koncak zapoczątkował niechlubny trend przepłacania białych drewnianych centrów, przez co znany był jako „Jon Kontrakt”. A także jako „Jon Konack”.
Fun Fact: Tę kartę wrzuciłem dziś z czterech powodów. Po pierwsze: spoko wąs. Po drugie: już chyba na pewno za rok wrócą Seattle SuperSonics. Po trzecie: przy okazji postu o Steve’ie Schefflerze, w komentarzach Skub zapodał takim oto klasykiem, który kończy się schefflerowym freestylem:
Po czwarte: spoko wąs.
Fun Fact: Steve był jednym z najsłynniejszych graczy końca ławki w latach 90. Grał też w Hornets, Kings i Nuggets, ale zasłynął głównie jako „Human Victory Cigar” w Seattle Supersonics w latach 1992-97…
Był tak uwielbiany w Seattle, że został zaliczony do grona 41 najważniejszych graczy w 41-letniej historii Sonics mimo iż w ciągu 5 lat zagrał tylko w 124 meczach.
Fun Fact: Na początku chciałem przeprosić za przerwę w „dostawie” mojego bloga. W zeszłym tygodniu rozpocząłem współpracę z magazynem „MVP” jako redaktor ich strony internetowej i zwiększona dawka pisania o koszykówce sprawiła, że postanowiłem odpocząć od tego w wolnym czasie. Oczywiście pierwszą ofiarą było MMJK, ale najwyższy czas do blogowania o starych kartach i koszykarzach z lat 90. powrócić, bo przecież żadne z nich z mojego życia nie zniknęło. Ostatnio z wizytą wpadł członek mojej Pierwszej Piątki Koszykarzy, Którzy W Strojach Cavaliers Z Lat 1994-1999 Wyglądali Najbardziej Nie Na Miejscu – Andrew DeClercq. Oczywiście w przypadku DeClercq’a najbardziej „fun” spośród wszystkich „factów”, jest to, że taki koszykarz w ogóle istniał. Wrzucam jego kartę, bo wiem, iż nie każdy gotów jest uwierzyć na słowo.
A jak będziecie mieć chwilę wolnego, to zapraszam na MVP-Magazyn.pl – na razie serwis nie jest zbyt przyjazny dla użytkownika, ale już wkrótce pojawi się jego nowa wersja. Teksty za to już teraz są dość przyjazne (póki co zdecydowana większość mojego autorstwa), także zachęcam.
Fun Fact: Nie wiem jak Wy, ale ja mam wrażenie, że gdyby Seattle SuperSonics nie dali Jimowi McIlvaine’owi tego niedorzecznego siedmioletniego kontraktu za 33 miliony dolarów, to nie tylko Shawn Kemp miałby tytuł mistrzowski a Vin Baker nie zostałby alkoholikiem, ale pewnie nawet Sonic/Thunder stać by było dzisiaj, żeby zapłacić Jamesowi Hardenowi rynkową wartość.
Fun Fact: 55 meczów w Kings, 6 w Pistons, 2 w Bullets i 5 w Bucks – oto dorobek Mike’a Peplowskiego w NBA. Zdecydowanie mniej ciekawy niż fakt, że dziś jest w kadrze zarządzającej firmą z branży nieruchomości i dwa lata temu kupił kilka zabytkowych budynków w Grand Rapids do spółki razem z innym bardzo białym człowiekiem, z króciutką karierą w NBA na koncie – Mattem Steigengą. Steigenga, absolwent Michigan State University, zasłynął tym, że w sezonie 96/97 zagrał tylko dwa mecze w koszulce Bulls (zdobył 3 punkty z czego 2 po alleyoopie) a mimo to z inicjatywy Jerry’ego Krause’a dostał na własność pierścień mistrzowski za „byczy” tytuł z 1997. Nie spodobało się to Michaelowi Jordanowi, który oczywiście nie omieszkał publicznie wyśmiać kolejnej decyzji swojego „ulubionego” generalnego menadżera (można więc powiedzieć, że Steigenga dołożył swoją cegiełkę do historii o Ronie Mercerze).
A wracając do Peplowskiego… He, he – „Peplowski”.
Fun Fact: Marty Conlon grając w NBA nie zostawił po sobie zbyt efektownej spuścizny. Dość powiedzieć, że jeden z amerykańskich serwisów z pytaniami ChaCha.com umieszcza jego nazwisko (razem z nazwiskami Paula Shirleya i Joe Wolfa) jako odpowiedź na pytanie „Kto jest najgorszym koszykarzem w historii?”. Conlon miał co prawda jakieś tam solidne podkoszowe instynkty, w końcu „one does not simply become very white man playing for Milwaukee in early nineties„, ale ogólnie trudno o mniej błyskotliwą karierę niż ta należąca do Marty’ego.
Co w tym kontekście jest najzabawniejsze to fakt, że po zakończeniu kariery Marty został „misjonarzem” NBA uczestnicząc w licznych campach organizowanych pod egidą ligi na całym świecie. W ich ramach np. dwukrotnie odwiedził Polskę razem z Marcinem Gortatem i swoje koszykarskie umiejętności przekazywał dzieciakom biorącym udział w Gortat Camp. Oznacza to, że za parę lat na polskich parkietach pojawi się cała masa młodych koszykarzy debilnie rzucających osobiste.
Dodam, że ten unikatowy styl wykonywania wolnych sprawił, że Conlona okrzyknięto jedynym jednorękim i trójnożnym koszykarzem NBA w historii.
Fun Fact: Henson to lider liczby asyst w historii Kansas State University oraz wciąż (chyba) top 10 skuteczności rzutów wolnych w historii NCAA. W NBA nic wielkiego już nie osiągnął, ale moim zdaniem należy mu się uznanie za zajęcie siódmego miejsca na liście najlepszych akcji sezonu 92/93 – stojącej na wysokim poziomie liście, dodajmy.
Akcje numer 4 i 1 to murowani kandydaci do grona dziesięciu najlepszych zagrań jakie widziałem w życiu.
Fun Fact: Choć dotychczasowe odcinki zbliżającego się powoli do końca cyklu mogły sugerować inaczej – wśród Bardzo Białych Ludzi Grających w Bucks Na Początku Lat 90. nie ma tylko dryblasów. Gdybyśmy chcieli wystawić pierwszą piątkę złożoną z członków tego ekskluzywnego grona to mielibyśmy jedynie co prawda problem z obsadzeniem pozycji small forward i z tłokiem na PF i C, (choć ten pierwszy problem byłby z głowy gdybym miał kartę Franka Korneta), ale pozycję rzucającego obrońcy moglibyśmy z czystym sumieniem powierzyć Jonowi Barry. Jonowi, który w rankingu talentu koszykarskiego w rodzie Barrych jest za ojcem Rickiem i bratem Brentem, a przed bratem Drew, macochą Lynn i braćmi Scooterem i Canyonem (w tej kolejności).
NBA 90s blog 