Fun Fact: Niedawno na tablicy profilu tego bloga na Facebooku wpisała się niejaka Debbie z Kalifornii, która najwyraźniej myślała, że fanpage MMJK, to strona samego Jerome’a Kerseya.
Innymi słowy: pewna kobieta z Kalifornii uważa, że jestem dwumetrowym łowcą punktów z drużyny Zachodniego Wybrzeża. Bliżej spełnienia marzeń nigdy nie będę.
Fun Fact: Wybaczcie, ale pozwolę sobie na odrobinę nostalgii. Powyższa karta Sprewella to pierwsza karta jaką kupiłem. Gdzieś wynalazłem adres sklepu sprzedającego pojedyncze paczki kart, zamówiłem jedną i pierwszą kartą, którą z niej wyciągnąłem był właśnie ten Spree. Jestem przekonany, że jej zapach jest jednym z zapachów, które zawsze będę pamiętał. A Latrell jest dziś jednym z moich ulubionych zawodników nie tylko dlatego, że świetnie pakował i dusił brodatych trenerów, ale właśnie w związku z tym jaką radość sprawiła mi ta jego karta.
Całe szczęście, że nie zacząłem oglądać zawartości zakupionej paczuszki od trzeciej karty. Głupio byłoby się dziś podniecać Adamem Keefe.
Fun Fact: To może i była ksywa Karla Malone’a, ale to Sergei Bazarevich bardziej wyglądał na listonosza.
Fun Fact: Chris Webber to (prawdopodobnie) jedyny scenarzysta komiksowy wśród koszykarzy – kiedyś współtworzył komiks o swoich przygodach „Webber’s World”.
Chris Webber to także (na pewno) mój ulubiony koszykarz wśród koszykarzy.
Oto najlepsza akcja w defensywie tego sezonu.
I najszybszy powrót z obrony do ataku.
Fun Fact: Anthony Mason rządzi. I żywi się szarżującymi nosorożcami.
Poza tym: Prezentuję kartę Anthony’ego Masona, ponieważ w pewnym stopniu kojarzy mi się on z historią Jeremy’ego „To jednak nie był zwykły fart, w drugim meczu miałem 28 punktów i 8 asyst” Lina. Mason też został przygarnięty przez Knicksów po tym jak nikt go w NBA nie chciał i to w Madison Square Garden udowodnił swoją wartość. Podobnie było zresztą z Johnem Starksem. I mam nadzieję, że Lin także stanie się ważnym elementem składu Knicks na długie lata.
Fun Fact: Kiedy w kwietniu 1996 Scott ustanawiał mający przetrwać 7 lat rekord ligi w ilości celnych rzutów za 3 w meczu (11), przy ostatniej trójce asystował mu posiadacz dotychczasowego rekordu (10) Brian Shaw. Prawdopodobnie równie długo dzierżył tytuł najszykowniejszej karty debiutanckiej.
Pierwsza kwarta piątkowego meczu Celtics-Knicks miała dwa pamiętne momenty. Choć pierwszego z nich Mickael Pietrus może akurat nie pamiętać:
Drugiego zaś wolałby nie pamiętać Landry Fields:
Idę o zakład, że w tej akcji Fieldsa zablokował sam duch haniebnie wytrejdowanego Patricka Ewinga, przez którego już od ponad dekady Knicksi to klub przeklęty.
Tytułu nie dopasowałem do sytuacji sam, cytatem z Pearl Jama zarzucił ktoś na twitterze Alana Hahna, ale pasuje. Rzadko komentuję wprost bieżące wydarzenia w NBA, ale tym razem nie mogłem się powstrzymać – oto najlepszy mecz w karierze Jeremy’ego Lina.
Kibice Knicks słyną m.in. z tego, że są ślepo zakochani w niesprawdzonych graczach z końca ławki. Są zawsze święcie przekonani, że drzemie w nich ogromny potencjał, któremu trzeba tylko dać szansę. W 99% to mrzonki, ale Jeremy Lin w meczu z Nets nie tylko spełnił te mające niewiele wspólnego z rzeczywistością oczekiwania, ale połamał im kostki żwawym dryblingiem, wyminął i zdobył punkty layupem. New Jersey może nie są zbyt wymagającym przeciwnikiem, ale Madison Square Garden jest. Lin pewnie już nigdy nie zagra na tym poziomie, ale i tak się jaram.
Fun Fact: Jon Sundvold był liderem NBA w celności rzutów za 3 w 1989 roku i w noszeniu wyzywających spodenek mniej więcej rok później. Wiem, że kiedyś czasy były inne, prostsze, ale pokazywanie komuś dzisiaj odwrotu tej karty zapewne podlega pod zmuszanie do innych czynności seksualnych.
NBA 90s blog 