
Fun Fact: Występ Chrisa Gatlinga w Meczu Gwiazd (1-8 z gry, pamiętamy) to nieprawdopodobna historia wcale nie dlatego, że w sumie to nie miał zbyt pamiętnej kariery, ale dlatego, że w ogóle trafił do NBA – ba, że w ogóle grał w kosza.
Gdy miał 17 lat, podczas mycia vana swojego ojca, spadł z niego i uderzył głową o bruk tak niefortunnie, że w kolejnych miesiącach musiał przejść dwie operacje mózgu, był w śpiączce, miał częściowy paraliż a do tego przez pewien czas brał złe leki, które pogorszyły jego stan. Pierwotnie lekarze zabronili mu uprawiać sport w obawie o to, że kolejne uderzenie w głowę go zabije, ale Chris – uzbrojony w płytkę ochronną w czaszce – nie tylko kontynuował karierę, ale osiągnął poziom najlepszych zawodników świata.
Ktoś, kto pamięta jednak o pierwotnych obawach lekarzy, skrzywi się całym sobą oglądając pierwszą akcję z tego montażu highlightów:
Oprócz bycia w zarządzie klubu koszykarzy, którzy oszukali przeznaczenie, wracając do gry po naprawdę groźnych urazach, Chris jest też jednak członkiem forum najgłupszych kontuzji, którego jestem moderatorem.
W trakcie sezonu 1994/95 stracił 13 meczów po tym, jak przeciął sobie nadgarstek otwierając nożem pudełko. Ten niefortunny unboxing nie był jedynym niestandardowym powodem wizyty na liście kontuzjowanych w tamtych rozgrywkach: na początku kwietnia zakończył przedwcześnie sezon z powodu operacji usunięcia hemoroidów.
I to nadal nie koniec pecha Chrisa.
Pewnego dnia w 1997 roku, nagle uświadomił sobie, że nie jest fizycznie w stanie pić swojego napoju przez słomkę.
To był początek postępującego paraliżu, który objął ostatecznie połowę jego twarzy. Choć Chrisowi pewnie uruchomiły się bardzo niepokojące wspomnienia z czasów po urazie mózgu, to ostatecznie okazało się, że powodem było zapalenie ucha, które uszkodziło nerw twarzowy.
Wszystko wydarzyło się zaraz po transferze z Dallas Mavericks do New Jersey Nets (który z kolei miał miejsce raptem tydzień po występie Chrisa w All Star Game). W nowej drużynie zdążył rozegrać tylko trzy spotkania, ale na szczęście zapalenie udało się wyleczyć, a nerw w końcu się zregenerował.
Był to jednak początek końca tego dość krótkiego szczytu formy Gatlinga (15/7 w 24 meczach dla Miami Heat, 19/8 w 44 meczach dla Mavs, 17/7 w 3 meczach dla Nets). Sezon 1997/98 zaczął w starym stylu (15/7 w pierwszych trzynastu spotkaniach), ale potem wypadł z gry na półtora miesiąca z powodu złamania kości strzałkowej (które zresztą najpierw zdiagnozowano jako stłuczenie łydki). Po powrocie nie odzyskał miejsca w pierwszej piątce i już na resztę kariery wrócił do roli „energizera” z ławki, który w przeciągu kolejnych czterech lat zagrał dla sześciu drużyn, stając się m.in. jednym z tych gości, o których nikt nie pamięta, że pod koniec lat 90. grali w Milwaukee.

Bonusowy Fun Fact z XXI wieku: W sezonie zasadniczym 1999/00, Gatling opuścił jeden mecz, ale i tak zagrał w… 85. Po 45 spotkaniach jako gracz Orlando Magic został oddany do Denver Nuggets, których terminarz dopiero się rozkręcał i Chris w koszulce „Bryłek” wybiegł na parkiet jeszcze 40 razy.
