
Fun Fact: Trevor Wilson ma coś wspólnego z każdym z bohaterów dwóch ostatnich wpisów: Donem MacLeanem i Joe Courtneyem.
Z MacLeanem znał się od podstawówki i grał na uczelni UCLA, tworząc tandem skrzydłowych, który trząsł konferencją Pac-10. Wilson jest do dziś piątym najlepszym zbierającym w historii szkoły (o 9 zbiórek przed kolegą Donem) i wciąż jeszcze łapie się do top 10 najlepszych strzelców. Jako koszykarz miał dwie wady – niepewny rzut, który najgorzej wyglądał na linii wolnych (Wilson trafiał średnio co drugiego osobistego) oraz bycie bucem. Jedną z pierwszych decyzji trenera Jim Harricka, który przejął Bruins w połowie kariery Trevora, było zawieszenie swojej gwiazdy na tydzień, bo miał dość tego, że ciągle krytykuje kolegów na treningach. Szkoleniowiec postawił wtedy sprawę jasno: albo się zmienisz, albo wyrzucę Cię z drużyny. Jednym z punktów planu naprawczego, na który Wilson przystał, były cotygodniowe spotkania z psychologiem sportowym. Jak mówił potem sam zawodnik, pomogło mu to kontrolować emocje.
Emocje musiały być jeszcze trudniejsze do opanowania w trakcie rozczarowującej kariery w NBA, zaczętej od wyboru w drugiej rundzie draftu 1990 przez Atlantę Hawks oraz słabego sezonu debiutanckiego (25 meczów, średnio 6.5 minuty oraz 2.2 punktu na spotkanie). Pewnego dnia w marcu 1991, trener Jastrzębi, Bob Weiss, nagle sobie uświadomił, że nie wie, gdzie jest Trevor, który oficjalnie był na liście kontuzjowanych. Okazało się, że Wilson, nie mówiąc nikomu, pojechał grać w kosza w lidze włoskiej, bo myślał, że został już zwolniony (tłumaczył potem, że źle się zrozumieli z generalnym menadżerem, Pete’em Babcockiem). „Zdarzało mi się, że goście nie pojawiali się na treningu, zdarzało się, że zapominali o swoich zadaniach, zapominali zagrywek albo tego, kiedy mieli rzucać, ale jeszcze nie miałem gracza w niewłaściwym kraju” – mówił wtedy trener Weiss.
Obrany przez impulsywnego Trevora kierunek nie był jednak taki zły. Po dokończeniu sezonu w Italii, przez kolejne dwa lata wykręcał dobre statystyki w lidze hiszpańskiej.
Do NBA wrócił w zaskakującej roli: jako gracz pierwszej piątki swojego ulubionego zespołu, Los Angeles Lakers, w meczu otwarcia sezonu 1993/94 z wicemistrzami, Phoenix Suns. Jeziorowcy wygrali, a Wilson miał 13 punktów, 7 zbiórek i 4 asysty (w tym pojedynku przez minutę mignął na parkiecie w koszulce Słońc Joe Courtney, ale to jeszcze nie jest to powiązanie z Trevorem, o którym miałem napisać).
Po pięciu meczach, czterech rozegranych od pierwszej minuty, miał średnie 10.2 PPG oraz 5.6 RPG. Tak nagle jednak, jak pojawił się w rotacji, tak z niej zniknął. Do składu wrócili Anthony Peeler oraz Elden Campbell, a Jeziorowcy ogłosili, że Wilson ma zapalenie ścięgien Achillesa i ostatecznie zwolnili go na początku grudnia. Agent Jamesa Edwardsa, centra-weterana znanego z gry w detroickich Bad Boys, był bliski zaskarżenia decyzji Lakers, twierdząc, że kontuzja Trevora jest zmyślona. Powód? Edwards, który grał ogony i domagał się transferu, aż tak bardzo chciał być na miejscu Wilsona.
Wilson ostatecznie został w rodzinnej Kalifornii. Ofertę pracy złożyli mu Sacramento Kings i choć w rankingu atrakcyjności wakatów ten był wtedy gdzieś między sprzedawcą lodówek na biegunie a swatką Henryka VIII, to zawsze lepsze to, niż angaż do Clippersów. Skrzydłowy utrzymał swoją rolę z Lakers i dokończył rozgrywki jako solidny podkoszowy zmiennik z ławki dla dość kiepskiej jednak drużyny. W poniższym wideo zobaczymy go na siódmym miejscu listy dziesięciu najlepszych akcji tygodnia, wieńczącego akcję coast-to-coast jednym z tych „plakatów”, których wydrukowaniem nikt nigdy nie był zainteresowany (jedno miejsce nad akcją z udziałem, jego kumpla, Dona MacLeana, trzy nad najśmieszniejszym boiskowym popisem Dennisa Rodmana):
Zaciąg fajnych podkoszowych rookies (Brian Grant, Michael Smith) latem 1994, niestety uczynił Wilsona zbędnym i już w styczniu 1995, Królowie podziękowali mu za współpracę.
W CV ma jeszcze 6 meczów w barwach Philadelphii 76ers (sezon 1995/96) oraz objazdówkę po (ponownie) Hiszpanii, Francji, CBA, Japonii i Turcji. Ścieżka jego koszykarskiej kariery urywa się w 1999 roku.
Wcześniej zaliczył jednak jeszcze jeden ciekawy epizod – to wreszcie ten, który, zgodnie z obietnicą ze wstępu, połączy go z Joe Courtneyem.
Otóż Wilson, tak samo, jak Courtney, wystąpił w „Kosmicznym meczu”. Oczywiście nie w prominentnej roli, bo jednak gadające i grające w kosza króliki to jedno, ale „Trevor Wilson” jako odpowiedź na pytanie „Masz rozegrać najważniejszy mecz koszykówki w swoim życiu, czyje umiejętności chciałbyś w nim mieć?” jest zupełnie niewiarygodny. Nasz bohater był kolejnym generycznym graczem Suns ze zmyślonym nazwiskiem na koszulce, tak jak Joe Courtney (i tak, jak Tracy Murray, jak już wypatrujemy znajomych ryjków).

I w sumie to Trevor Wilson ma jeszcze jedną rzecz wspólną z Courtneyem. Też jest odpowiedzią na podchwytliwe pytanie związane z NBA. W tym przypadku brzmiałoby ono: który były zawodnik Lakers występował w filmach i jest policjantem?
Shaquille O’Neal to ta oczywista odpowiedź, ale opis pasuje także do Wilsona, który tuż po porzuceniu koszykówki rozpoczął pracę jako funkcjonariusz LAPD (O’Neal jest tak naprawdę policyjnym rezerwistą). A ponieważ stara miłość nie rdzewiej, Trevor reprezentował policję Los Angeles na międzynarodowych igrzyskach dla policjantów i strażaków. Miejmy nadzieję, że w nowym zawodzie nadal potrafi panować nad emocjami.
